83 [PIETER:HARTMA'N 
nergens anders dan in een verdorven verbeelding 
voor mogelyk gerekent worden. 
Om de vifchjes, Zeerupfen en Zeekwal, die 
veronderftelt worden in flaat te zyn deze wore 
men te vernielen , voortteplanten en derzelver 
voortteelinge te bevorderen , gaat onze eindige 
vermogens ver te boven, en dus is dit ook eene 
ydele voorftelling. 
Het fmeeren en ftryken van olie, met vergiftige 
poeders gemengt, aan Paalen en Planken, is on- 
nut en van geen duur, _ 
Tabak en Speceryen in Zee te erpen om daar 
door de wormen te vernielen, kan niets of wel 
nig baaten, en al wat de beiden Indiën Jaar op 
Jaar konnen uitleveren, zoude niet in taat zyn om 
alle Zeewateren van dit ongedierte te bevryden , 
en dus is dit voorftel wel dege!yk te verwerpen. 
Daar zyn verfcheidene zoorten van vernisfen, 
en harpuizen bedacht en uitgevonden , doch by, 
na alle zo hart dat zy van de palen affchilferen ; 
want door haare brosheit fpringt de vernis on- 
der het inheijen van de paalen af, of zy fmelt 
door de heete zonne-ftralen, en loopt aan blaren 
op, of weeker zynde geheel by het hout neder, 
en word door het Zeewater in korte dagen af- 
gefpoelt. … 
„Bzhalven dat het ook veel te kostbaar is, om 
zo 
