34 DAVID MEESE 
ven; onze gedachten hier over hebben wy voor- 
heen gemelt, en meenen te mogen befluiten , dat 
de menigvuldigheit der wormen by den grond der 
zee aan eene andere oorzaak toe te fchryven zy. 
“Wy hebben aangetoont dat de jonge wormties 
dan de oppervlakte van het water in het hout koos 
men,en dat zy het water tot hun beftaan volftrekt 
nodig hebben, derhalven volgt van zelve, dat de 
wormen , éénmaal in het hour ingedrongen zyn= 
de, het zelve voornamelyk naar beneden moeten 
doorbooren ‚ vermits zy aldaar altoos zeker zyn 
_ van geen water te zullen misfen; ’er volgt tevens 
uit „dat by den grond, beneden welke zy niet diep 
konnen leeven, eene verzameling van wormen moet 
gevonden worden, dewyl zy meest alle derwaarts 
hunnen loop richten, en dit doet ook den Heer 
. Serrrus met waarheit zeggen; fchoon hy ‘er, naar 
myn oordeel, de reden niet van begrepen heeft ; dat 
de hoeveelheit der wormen, in evenredigheit van 
het bederf en der befmetting, van den grond der 
zee af tot de oppervlakte van het water toe, ver- 
mindert, tot dat zy beide te gelyk ophouden. 
De tyde nu op welke de wormen voortteelen , 
en welke dezelfde is met die, op welke zy in 
het hout koomen, kan men in het algemeen 
tot het warmst gedeelte van ’t jaar, dat is, van 
Juny tot O@tober, bepaalen ; de Heer Rous- 
sET nam zyne vereeniging der wormen in de 
honds. 
