38 DAVID MEES 
verandering der Zeën, derzelver loop en natuiur= 
Iyke gefteltheit niet. zodaanig onderzogt is, of 
misfchien kan worden, dát men de rede, waarom 
de visfchen nu in een groote menigte eene bepaal: 
de ftreek der zee bewoonen, welke zy wervol- 
gens wederom verlaaten , met zekerheit nagaan 
kan: ook is de vrage van dien aart, dat men de= 
zelve, of eene diergelyke , na alle gegevene op- 
losfingen, in alle gevallen , herhaalen kan. 
«Wart nu aangaat der Wormen wezenlyken oor- 
fprong , en die landen in welke zy natuurlyk eigen 
zyn, geen der Reisbefchryvers, zo veel my bee 
kend is, maakt ’er zodanige melding van , dat ik 
my onderwinden durve, ’er iets met zekerheit 
van te zeggen. 
_ Zy zyn tot ons van het Noorden overgebracht , 
het zy door de winden, het zy door de fchepen; 
en teelen hier ín groote menigte voort. 
De verfchillende gevoelens omtrent hunne voort. 
teeling en bevruchting zyn voornamelyk deze. 
Zommige hebben getwyffelt of onze wormen; 
gelyk rupfen „en diergelyke dierties- eene geftalte 
verwisfeling ondergingen , en flechts popjes waren 
in dien (taat, in welken zy het houtwerk zo veel 
fchade toebrengen ; doch vermits alle popjes, voor 
Zo verre my bekend is, in een ftaat van werke: 
loosheid teeven, vermits de aart van onze wor= 
o met die der rupfen, vlinders enz. in vecler. 
leye 
