13 DAVID MEESE 
plaats zoude hebben, en dat dit vermoeden hem 
niet bedroog, bleck, wanneer hy digt by de ope- 
ning des voorzeiden hollen (taart het watereen wete 
nig troebeof onklaar maakte, want hy merkte 
op, dat de aard-deelties, in plaatfe van door hunne 
natuurlyke zwaarte te zinken, ingezogen en ver- 
volgens wederom uitgeworpen wierden, niet an- 
ders als men dikwyls in visjes, welke men eeni- 
ge broodkruimelties voorwerpt, waarneemt. 
Om nu te onderzoeken, of dit influrpen en 
uitwerpen van ’ water, tot het leven en beftaan 
der wormen volftrekt noodzakelyk was, nam de 
Heer L’Erir eenige loodene ringeties van ver. 
fchillende hoogte en middellyn, en zette dezelve 
op een fluk houts, met wormen gevult, *t welk 
horizontaal in eene kuip met water lag, en wel 
zodanig dat binnen de ringeties verfcheïde uitfte- 
kende ftaarten der wormen bevat wierden: hy 
vulde de ringeties tot verfchillende hoogtens, 
met kley, zout, kryten diergelyke ftoffen , en 
kort daar na zag hy, dat de ftaartèn, binnen die 
ringeties befloten, die flechts tot eene geringe 
hoogte gevult waren, alle daar door heen ftaken, 
ge'yk ook in die, welke een weinig hooger als 
de ftaarten der wormen, te vooren buiten het 
hout, lang waren , met gemelde ftoffen waren 
opgevult, ten bewyze dat deze laaste wormen 
hunne ftaarten een weinig verder dan voorheen 
hadden 
