14 DAVID MEESE 
aan het hout: op een nieuw ftukje glad hout een 
worm, die terftond te vooren uit het hout geko= 
meên was, gelegt zynde, was het zelve, daar de 
kop gelegen hadt eenigzins week en oneffen, en 
’ gene dit nog meer deedt blyken, was dat een 
nieuw gaaf oxhooft, met zeewater en ftukken 
houts vol wormen gedeeltelyk gevult „ binnen agt 
à tien dagen door kleine wormen was aangetast, 
en alleen-op die plaats vrygebleven, daar het met 
kaarsfmeer, ’t welk het zuur fterk tegenftaat, en 
dat hun anders in het booren van dienst hadt kon. 
nen zyn, was beftreken. 
Dat vervolgens de worm eene gelyke vernieti. 
ging ondergaat als alle fterke zuuren, blykt, wan- 
neer men gade {laat , dat dezelve fterfc in alle 
vogten, welke de zuuren verflappen; dit is de 
reden, waarom hy in zoet water niet leven kan, 
en kwynt wanneer het zout met zoet water ver- 
mengt is, 
Hy fterft wanneer hem eene fpoedige en ge- 
noegzaame toëvoer van dat zuur ontbreekt, daar- 
om fterft hy in de lucht, en des Zomers {chie- 
Iyker dan des Winters, om dat by eene warme 
lucht de zuurzwavelige deelties met hunne brand- 
ftoffen vereenigt zyn, en de koude eene veel 
grooter hoeveelheit afgebrande zwaveldeelen, of 
vlug zuur, en geest van falpeter in zich bevat. 
Gelyk alle zuuren door loogzouten worden ten 
onder. 
