pER DIEREN. 39 
den. Antonius Herres doet’er by, dat ze ee. 
ne groeves boven op den buik tuffchen de 
plaaten, met hunne eigene pis vullen, en dat 
alzoo de Mieren, het water fchuwende, langs 
den ftaert hun in den mond loopen. Als hy 
vlugt, buigt hy ’t hoofdt en den ftaert neder- 
waards , befchermt zich met zyne fchilden , 
en rolt zich tot eenen ronden bol. Indien ie- 
mand hem hardnekkig vervolgt, draait hy zich 
naa den Vervolger, en zich dikmaals met den 
rug fterk tegen des Menfchen borft ftootende, 
brengt hy hem om ‘leven. Hy verkeert in 
modderige poelen, eet wormen en viffchen;, 
en de bezien en appelen van fommige boomen. 
Zyn vleefch is heel wit, zoet, en van flyme- 
rig voedfel en veel uitwerpfel. De Ouden 
plagten zynen ftaert te gebruiken „om ‘er hun- 
ne Zebratanen (gelyk zyze noemen) mede te 
wapenen; welken by hun in groot gebruik wa 
Kens „AUS 
By de Lukataners is tweederly foort van 
deeze Dieren: eenigen zyn onfchadelyk en 
van heel aangenaam voedfel; anderen fchade- 
Iyk en vergiftig; welken met braaken en ont- 
roeringe van den buik, bezwywing verwek- 
ken, en ten lefte doen fterven + hun tegengift 
is de Olyfolie; ten ware het vergif te fterk. 
geworden was; en dan Zyn alle middelen te 
‚ vergeefs: En indien eenigen mogelyk voor- 
deel doen, zoo valt den Zieken ’t haair uits 
C 4 zyne 
