meer VESGCHEN 50 
ven den geheelen zomer in ’t water, en komen 
in ’t begin van den winter aan Land, waarzy; 
zoo lang dit faizoen duurt, hun verblyf hou. 
den. In dien tuffchen tyd brengen Zy hunne 
Jongen voort, die aan de Moeder zuigen. Zy 
krygen ’er gemeenelyk twee in eene dragt, 
en deezen zyn by hunne geboorte, omtrent 
zoo groot, als een volwaffen Zeekalf. Zoo 
lange zy aan Land zyn» grazen zy aan de kan- 
ten van zoete wateren, en als zy niet grazen; 
{laapen zy by geheele benden in de flykerigfte 
plaatfen, die zy kunnen vinden. Dewylzy 
zeer fluimerachtig fchynen, en niet ligt wak- 
ker kunnen gemaakt worden; zynze gewoon 
eenigen van de Mannetjes, op zekeren afftand;, 
als Schildwachten , uit te zetten ; die aanftonds 
gerugt maakten, zoo ras men hun wilde moei 
jelyk vallen, of flegts naaderen: zy zyn zeer 
“bekwaam om hunne makkers in rep en roer te 
brengen, zelfs op eenen merkelyken afftand5 
want het getier, datze maaken, ‘is zeer luid- 
rugtig en van verfcheiden foorten : fomtyds 
knorren zy eveneens als de Varkens; en {om- 
tyds briesfchen zy en hinneken „als de Paerden, 
Dikwils vechten zy verwoed tegen elkanderen, 
voornaamelyk de Mannetjes, en ’*t gefchil ont- 
fraat meeft over de Wyven. Wy ftonden eens 
(zegt Anfon) zeer verwonderd over %t gezigt 
van twee Dieren, welken wy geheel anderen 
meenden te wezen, dan wy tot nog toe aan- 
fchouwd 
