Eme dE el Are CT ite Ed 
Te Sen 5 
* 
Der Gekörvene DIERTJES. 129 
my aangetaft: en 's morgens vonden wy ’t 
dan , in-zyn volle geraamte; € “zulks zoo 
kunftiglyk» dat zy den beften Profeffor inde 
Ontleedkunde zouden kunnen uittarten: On- 
mogelyk is ’t, dat het door Menfchen handen 
zoo net zoude kunnen gedaan worden. Hoen- 
_ deren, Duiven , en ander Pluimgedierte, op 
die wyze toe te ftellen , was voor heur maar 
fpeelen gaan. De Ratten, hoe fnel ter vlugt, 
kunen haar niet ontrennen ; „want zoo ras 
piaar eene van haarlieder een Rat beet heeft, 
dan is dezelve om hals. Het op een loopen 
ftellende, wordt deeze onderwegen door ver- 
Scheiden’ anderen aangedaan; tot dat de Rat 
ter Zoo veelen bekoit; dat dezelve,overmant 
wordt: en eer zullen Zy ook niet aflaaten. 
Dan komen binnen korte Zo0 veelen daar, by » 
dat zy de Rat naa eene verzekerde plaats kon- 
nen brengen. Het is wezendlyk, als men op 
den ommegang. deezer Diertjes let, als of zy 
eene fpraak onder malkanderen hadden. Meé- 
higmaal heb ik een Worm of Tor op. zekere 
plaats gezet, waar flegts twee of drie van die 
Mieren omtrent waren : aanftonds gingen zy 
heen; en binnen den tyd van een minuut kwa- 
men zy weder met meer dan honderd haarer 
Bende; én waren deezen niet ‚genoeg, dad 
wierden ’er nog, meer gehaald. Eindelyk taft- 
ten zy den Buit aan. Heel gefchikt gingen 
zy daar mede heen; paer malkanderen id 
% 
