Der Gekorvene DIERT j ES. 1 59 
5 daaromtrent is voor eerft aan te merken, dat Ù 
het Haft, nu eens verveld zynde, gantfch 
geene keuze maakt in ’t zoeken vaneene ruft- 
plaats „om ten tweedemaale te vervellen. Want 
al’t geen het Diertje al vliegende ontmoet, 
dat is het zelve aangenaam; geen onderfcheid 
maakende tufïchen hout, fteen, aarde ‚boom 
fchuit, fchip, Menfch of beeft; alles fchynt 
het onnozel Diertje enverfchilligte zyn; als 
bet maar een ruftplaats mag vinden, om zyn A 
tweede velletje af te ftroopen; het welk het 
op deeze wyze doet. 
Zyne Beentjes, met fpitze nageltjes voor- 
zien, zet het, voor eerft, zoo vaft en fchrap, 
als ’t eenigzins kan; daarna, als van eene kou- 
de fehudding en trillende beeving bevangen 
wordende, ziet men ’t vel op ’t midden van 
den rug, recht in ’t fchildtje, welk het daar 
heeft, open fplyten: dit ontfluiten van ’t vel 
ziet men allengs naa vooren zoo verre van . 
een wyken, dat het zyn hoofdt daar buiten 
NE B TT ENE TA EP 
_____ kan ligten. Dit gedaan zynde trekt het zyne 
ä beentjes buiten het vel; terwyl ondertuffchen: 5 
8 de nageltjes van ’t verlaaten huidtje nog vaft- 8 
___op hunne plaats gehecht blyven; want dat 5 | 
zelve doet zeer veel tot de verdere vervelling 
van het geheele lichaam. Hier omtrent ftaat- 
nu verder aan te merken, dat het hoofdt en 
de beenen uit het afwykende vel ontbloot 
worden , even als wy onze voeten uit de 
B fchoe- 
