per Gekorvene DIERTJES. 162 
__gêwordens dewyl ze ook tweemaal vervellen, 
en uit de holligheden van de afwykende haair- 
tjes te voorfchyn komen. 
„Het Haft, aldus zyn vel afgelegd en om. 
geftroopt hebbende ; begeeft zich wederom 
naa het water , op welks oppervlakte het zeer 
aardig dan om hoog, dan om laag, dan lang- 
zaam, en dan weêr nel, al vliegende en wee- 
melende fpeelt ; en dan weêr op zyne ftaerten 
ruft, terwyl het geduurig met Zyne vleugelen 
blyft klapwieken. 5 
Eindelyk moeftenwe , omtrent dit vervel. 
Jen van ’t Haft, hog aanmerken , dat de Man- 
netjes tweemaal, doch de Wyfjes maar eens 
vervellen.” Om deeze reden verfchillen de 
ftaerten van ’t Wyfje wel een derde.deel in 
de lengte van die van 't Mannetje. „Een ans 
der aanmerkelyk verfchil iser, dat de Oogen 
wel tweewaal grooter zyn in 't Mannetje, dan 
in t Wyfje. Het derde werfchil is, dat de 
geelé kleur vari ’t lichaam wat meer naa het 
roode trekt in ’t Mannetje, dan in 't Wyfje. En 
Daarenboven heeft het Mannetje» benevens / 
zyne twee ftaerten, NOg vier aanhangfels, die, 3 4 
zich als kleine kromme neftelen vertoonen ; Ì 
doch in ’t Wyfje zoo zigtbaar niet Zyn. - 
Wat de Voorttealing van-dit Diertje aan- 
gaat ; daaromtrent vindt men verfcheidene 
gedachten by de Schryvers; doch by ’t flot, 
der overweeging van ns zal blyken, En 
a 
