Tanden, 
nele 
120 DE Ruprsen, 
immers oogen, Zy zyn aandoenlyk voor het ligt; 
nademaal zy op het gezigt van een brandende 
kaars. die men haar in ’ duifter voorhoudt, zig 
onruftig maaken, agteruit loopen, en zig ver” 
bergen, 
Op dezelfde wyze, als het zintuig van ’t Gee 
zigt der Slakken (zo deze eenig gezigt hebben, 
want de laate proeven doen-ons hier met rede 
aan twyffélen, en ik zal daar te zyner plaatze nae 
der van {preeken) in haare hoorntjes is, of die 
hoorntjes ten minften de plaats van het gezigt 
vervullen, eveneens is het gehoor van zekere 
_Rupfen in twee kleine beweegbaare hoorntjes 5 
waarvan het gebruik tevens fchynt te zvn, dat 
zy daar mede de bladen bevoelen,; en derwyze 
houden, dat zy. dezelve met haare tanden onte 
Sinnen kunnen, 
De Rups heeft maar twee tanden, waar van 
yder, in haar mond, evenredig dezelfde ruïmte 
vult, als elk onzer Kaakebeenen,, in de onze bee 
{laate 
Kaakebeee _Meeft alle Infeâen hebben, gelyk als wy, en 
gelyk andere groote Dieren , eene boven-en eene 
onderelip ;maar in plaats dat onze Kaakebeenen hoe 
rizontaal, en het een op her ander geplaatft zyn, 
zo hebben zy dezelve verticaal, op en neer, en 
tegen malkander; en als zy byten, brengen zy 
dezelve eveneens te zaamen, als wy onze han 
den, wanneer wy dezelve zaamenvoegen, 
Zom” 
