to4 DE SCHRANDERHEID 
Schouwfpels befloot hetzelve te doen cindigens 
Hy opent dan het doosje, daar hy de Koningin 
in gezet hadt, hy vertoont het aan eenige Byën » 
welke haare blydíchap uitfchreeuwen, De tekenen 
van droef heid en vreugde zyn niet willekeurig „ 
de Natuur zelve leert aan allé onderfcheidene Die: 
ren om die aandoeningen op onderfcheidene wys 
zen te uiten. Het was derhalven voor een Waare 
neemer, die gewoon is met Byën om te gaan, 
Seene moeijelykheid om dit vreugdegefchrey te 
ontdekken. Aanftonds daarenboven washet doosje, 
zo wel a's de armen en handen van hem, die % 
zelve hieldt, met den geheelen zwerm bedekt, 
en nooit wierdt cen feeft mer volkoomener , met 
eenpaariger vreugde-betooningen , gevierd} 
Hy liet den zwerm den gantfchen dag, by de 
ongelukkige Koningin, welke van eene Vleugel 
beroofd, niet in ftaat was, om den troep elders 
ze leiden. Des avonds bragt hy de Koningin weêr 
in de Korf: al ‘het Volk tradt ’er met haar bin- 
nen. Des anderendaags herhaalde by dezelfde 
proest en die hadden het zelfde gee 
volg; hy deedt dit nog drie andere dagen, en de 
Byén, door deze geduurige, ontruftingen, buiten 
ftaat gefteld om haar koft te zoeken ‚ wilden 
liever van honger fterven, dan haare Koningin 
verlaaten. Zy volgde haare ouderdaanen fchielyk 
nasen,dezelve niet meer gelukkig kunnende deen 
lecven ,befloor zy met hen om te koomen, Het lee 
ven 
