94 zer VorDzer 
bevryd van die geweldige pynen , welke zy, voor 
dit braaken, gevoeld hadt, Hy vendt de Rups 
ingetrokkes verkort en byna dood. Hy maakte 
dezelve warm met zyn adem, lag haar in een 
doosje mer verfcheide gaten, gaf haar allerleie 
foort van bladen, die zy niet eeten wilde, om= 
dat zy, zedert eenigen tyd gewoon in een maag 
te leeven , en daar voedzel, dat byna verteerd 
was, te krygen, zonder nadeel thans geene raau- 
we groente eeten konde, welke nu een onvers 
teerbaare fpyze, een wezenlyk vergift, voor haar ge- 
weeft zoude zyn} hy boodt haar dan gekauwd 
vleefch aan, daar Zy gretig op aanviel: en ’* 
was ‘toen eerft, dat de voorzigtige Geneesheer en 
Natuurkundige gelooven wilde, dat deze Rups 
waarlyk uit de Maag, der gemelde Juffrouw ge- 
koomen han rand tot dezen tyd toe, in 
weerwil der fterkfte herhaalde verzekeringen , al- 
toos vermoed , of dezelve niet wel onder bet 
braaken van boven neder was gevallen, van het 
„hoofd of liehaam dier Perfoonen , welke de 
Lyderes in haare benauwdheid hadden bygeftaan, 
Maar „in vervolg van tyd, wierdt deze overtuiging 
pog volkoomener, en aile voorgaand vermoe* 
den  volftrekrelvk wezgenoomen, Dezelfde 
Rups, nemelyks bleet geftadig op vleefch aa« 
zen, en leefde van den agtften tot den zeven” 
_twintielten Junys ZY ftierf zelfs toen niets dan 
door de onvoorzigigheid van temand , die, haar 
zul- 
