36 VAN DE Brem 
men zom-nutteloozen- ballaft , dien zy aan w moet tors 
migeMen- (chen, -blooft over uwe vadzigheid en welluft ! 
íchen, 
of liever, heft u op, en flaat handen aan het 
werkt En gy, die door den rampfpoed neêrge- 
flagen, of, tegen uwen dank, door eenige ge- 
weldige drift overheerfcht wordt, vat moed, 
verbreekt uwe ketenen, werkt voor uwe vry- 
heid, werkt voor uw beftaan, zo gy nietryk 
zyt, en byaldien gy het zyt, werkt evenwel 
voor uw eigen vermaak en geluk „ ja werktom 
het genoegen te (maaken, ’t welk aan den ar- 
beid onaffcheidbaar verknocht is; maar gy ver- 
“ achtelyke gelukzoekers! Lieden van kwaade 
trouw | bedekte Roovers! vergulde Fielten ! 
Gy aan wien men de haatelykfte naamengees 
ven mag; Gy ook gekapte Jonkers, aantokke= 
lende Juffers , verleidende Saletpoppen, ver- 
derfelyk Geflacht; Gy allen , met één woord, 
die men als de Hommels der Maatfchappy kan 
befchouwen, gaat u, of in de ingewanden der 
aarde verbergen, en verfchynt nimmer onder 
’t licht der zonne, of maakt gebruik vande - 
leffen, welke u de Byën geeven. 
Myn- Heeren, zegt tot den Graaf , en den 
Prior de Jonval , de Ridder du Brueil , een 
jong Heer, die noodzâaakelyk een beminlyk 
karaêter krygen moeft, om dat hy ín zo goede 
handen was, en zich zo gêwillig door dezelve 
liet vormen; „ Myn Heeren, dewyl wy Wes 
der 
