08 VAN DE Voo. 
tood en vuurig, maar zy blyft nooit by doodé 
__Menfchen, gelyk ook. niet by de zulken, die 
van de vallende Ziekte worden aangetaft; zelfs 
Lieden, die op fterven liggen , worden vat 
de Vlooijen verlaaten, om ‘dat hun bloed ber 
dorven is. Zie hieromtrent eene waarneeming, 
die my door een Liefhebber van de Natuur 
Die der lyke Hiftorie is medegedeeld. „ Het is ver 
Dieren maaklyk , zeide hy my, te zien, met welk 
hens eene gezwindheid de Vlooijen een dood Diet 
» Verlaaten. Ik heb ontelbaare reizen Kony: 
» nen dood gefchooten, en als ik ’er by kwam 
» om ze op te neemen , vond ik ze bedekt 
» van dit Ongediert, * welk zich, de een te 
» genden ander, als om flryd haafteden, om t& 
» ontvluchten, en door alle de hinderpaalen vaB_ 
„ het hair, ja zelfs in menigte van binnen uit 
» de ooren uitkwamen ; Ik zag ze rondom op 
„het gras al fpringende wegvluchten. Schoof 
» ik nu dikwils deze Konynen in myn Weits® 
„ heb geftooken, en mede genoomen, zonder 
„ aan deze Vlooijen, op verre na, den noo’ 
» digen tyd te geeven, om dezelve te verlaë 
ten, fchoon ik ze zelfs dikwils heb opg?” 
„ noomen en geborgen, terwyl ik zag, dat2f 
» nog geheel bezaaid waren met dit Ongediertér 
» zoheb ik echter nooit kunnen merken, dat 
» ervan geftooken wierd , en ik geloof niet, dâ 
ss ik ’er odit één van t'huis gebracht heb , Te 
, Sr d 
É 
a 
en NN 
