VAN DE MIER. 133 
Zo-de Mier, even eens ats veele andere In- 
fetten*en Dieren , eerie zeer-gevaarlyke vyandin ”* 
voor ons is, zo heeft zy ook, gelyk wy gezegd 
hebben, op haare beurt, veele gevaarlyke vyan- 
den, Een onder anderen , die er millioenen te 
gelyk van vernielt, en welken men, om die 
rede, den Mieren-Beer noemt. Het is een 
wiervoetig Dier, van grootte als een middelbaa. 
re Hond ; ruig van hair , en van een bruine 
kleur, die naar ’t zwart trekt, met korte poo- 
ten, een nauwe keel, en een tong van dikte als 
„een aardworm, van vyf of zes duim lang. Dit 
Dier voedt zich met Mieren, en men vindt het 
byna niet dan by Mieren-neften. Het legt zyn 
fouit op den grond op den kant van een pad» 
dat de Mieren langs loopen, en fteeckt zyn 
dunne tong uit, dwars over dat pad heen; De 
Mieren houden zich daar op, en in een oogen- 
blik is die tong met dezelve bedekt, dan haalt 
hy ze in, om ze door te flikken. Vervolgens her- 
haalt hy dat zelfde fpel, en doet het zo lang en 
zo dikwils, tot dat zyn honger verzadigd is. 
Deze Dieren geeven een fterken- reuk van Mie- 
ren van zich, mer kan hun vleefch echter eeten, 
fchöon het 'er ook naar maakt. Zy zyn vry 
gemeen op het vafte Land van Mexico, en op 
de kuften van de Zuidzee. (Tom. XII) 
Ik oordeel by die artikel van de Mier eenige 
opmerkelyke byzonderheden te moeten byvoe- 
A3 gen 
