van DE MIEREN-LEEUW: 145 
daarenboven ‚ welk eene verachtelyke rol voor 
het Opperwezen, geftadig te moeten toezien, of 
zulk eene klaffe van Dieren niet alte talryk _ 
Worde 2? en welke maatregelen ’er dienen ge- 
hoomen te worden, om het zelve te vermin- 
deren, zonder eenige andere klaffe te benadee- 
len, welke minder vermenigvuldigd is, en wel- 
ker voortteeling derhalven voor als nog niet 
geftuit moet worden. Het was ongetwyffeld 
beter „dat de Mier den Mieren-Leeuw tot voed- 
zel ftrekte, dat de Mufchen den Mieren-Leeuw 
aten, dat de Sperwers en Klemmen jacht maak- 
ten op de Muffchen, en op hunne beurt den 
Arenden tot fpys verftekten, en dat de Arene 
den eindelyk „ geene andere vyanden dan den 
Blikfem te vreezen hebbende, zeer weinig voort. 
teelden. 
„ De Voorzienigheid, zegt men, zou den matkan= … 
„ voortgang en de vermeerdering nu en dan heb- ze vers 
„ ben kunnen ftuiten” Hoe! ziet gy niet, BEE 
dwaaze Menfch, dat gy dus u zelven veroot- 
deelt, en de Voorzienigheid rechtvaardigt, 
waar van gy de wegen en handelingen wildet 
berispen! Is ‘er eenig Dier, wiens voorttee= 
ling het nuttig ware te ftuiten, om dat het ftetk 
vermenigvuldigt en veel verflint, het is ge 
wisfelyk de Menfch ; Nog eens, is’er eenig Dier, 
voor het welk geboren te worden reeds een 
ongeluk is, of ten minften eerlang wordt, het 
Tweede Stukje. K a 
