Verblijf, 
159 vaN DE Miemen-LeEuw. 
ten. Hy heeft geen werkeelben. om met voor 
deel te jaagen, hy heeft nog Netten, noch 
Strikken; Waarin hy noch meer re beklaagett 
is dan de Spin; Maar de Spin blyft ook altoos 
‘tgeen zy is, terwyl de Mieren-Leeuw dit bor 
„ven haar vooruit heeft, dat hy wel haaft zich 
in de lucht zal verheffen, en de Zuidwefte 
Windjes &n de Liefde te gemoet zal vliegen. 
Een zeer leerzaam Zinnebeeld, ’t welk de Ne 
tuur ons hier voor oogen ftelt,. om-ons te leer 
een onbekenden ftaat geleefd hebben, om na 
„derhand, zonder gevaar, ôt aanzien en luifter te 
geraaken. ’tWas volgens dien wyzen grondre- 
gel, dat de oude Kffingen van Perfien niet wil 
den, dat hunne Kinderen, tot. een zekeren ot 
derdom toe, van de minften hunner Onderdaa- 
ik hier niet vreezen, dat men my de woorden 
van LA FONTAINE zal tegenwerpen : 
amen Ik hade nifnmermeer gédacht Ei 
\, Dat m? hier Vorfien-by,te-paffe bracht. 
Laaten wy dan tot den Mieren- Leeuw weder” 
keeren. Hy houdt zich in drooge zandige 
plaat{en-op, op dat de Regen hem nict over 
fpoele in het kuiltje, dat-hy gichgemaak heeft 
en waarin hy zich moet ophouden , om, zjn 
Wild af te Bled 5» en tervyl ‘andert 
5 > Did- 
Ps] 
nen -onderfcheiden „wierden. —_ Maar moet 
| 
ren, dat men veel moet geleden, en lang id 
