Vanstt, 
152 VAN DE MrierReEn-Leruw.” 
ftaat. Men begrpot ligtelyk, dat hy noodwen- 
dig eene lichte en zandagtige aarde hebben moet, 
tot het oogmerk van zyn werk en zyn gemak, 
zo wel als om zyn prooi te doen vallen, en 
om geen gevaar van den regen te hebben. 
Het kuiltje voltooid zynde, zet hy zig alleen 
op den grond van hetzelve neder » En verbergt 
‘er zich byna geheel, om den voorbygangeren 
geen vrees aan te jaagen; hy zoekt ze name- 
Iyk in zyne flrikken te lokken, en hy zou zelfs 
zyn hoofd niet boven het zand laaten uitftec- 
ken , zo hy niet in de noodzaakelykheid ware, 
om zich in gereedheid te houden, als ’ér Wild 
verfchynt. $ 
Hy kan niet anders zien, dan geen hem 
koomt van dien kant) daar hy zyn hoofd naar 
toe gekeerd houdt; maar hy wordt in 't mid- 
delpunt van zyn trechter, of omgekeerden ke- 
gel, ffraks gewaarfchouwd, of ’er eenig gekur- 
ven Diertje langs of over den rand gaat, ’t 
welk niet gefchieden kan, zonder dat ’er eeni- 
ge zandkorreltjes afrollen. Dan keert zich de 
__Mieren-Leeuw naar dien kant, werpt hetzelve 
een hagelbui van zand over het Iyf, en doet 
hier door ter zelfder tyd het zand vän onde- 
ren uitvallen, en het Wild dus naar beneden ’ 
tuimelen, daar hy het met zyne geopende kny- 
pers of hoorntjes, welke hem tevens voor kny- 
pers verftrekken, aanvat, doodt, en Â 
Sk Ie) 
\ 
