VAN'DE-LUIS 165 
En fchoon gy hadt die vrees,-.zo vat ik echter 
niet, rg S 
Waarom g, op ’t lompe Dier met zo veel eerbied 
ziet { ë 
‚Gelooft my, wy zyn klein, maar fraëi, en rap, en 
aartig » \ 
En, om dit alles, uw Verwond’ring beter waardig; 
Ja *k fchat my niet een haar beneden d'Olypbant, 
En ’k wacht dat vonnis ook geruft van uwen kante 
t Is waar, dat de Rot die verwaandheid 
duur moet betaalen, en dat La Fontaine, ftraks 
na deze aanfpraak, de Kat laat bewyzen, dat 
de Rot geen Olyfant is; maar dit geeft den 
laatften geen recht, om zich boven den eerften 
te verheffen; hy heeft de Rinoceros op zyn 
beurt tot vyand; de Rot zelve, die in zyn Snuit 
kruipt, is voor hem zo zeer te vreezen , als 
de Kat voor de Rot is; daar is geen Dier of 
het heeft zyn vyand en verdelger, 
De fchoonbeid is niet wezenlyker, dan de 
grootte ; Die woorden , welke een Beer aan 
UrysskS te gemoet voert, zyn zeer verftandig. 
„ Wie brengt u toch in ’t hoofd, dat de eene 
„‚ gedaante fraeijer is dan de andere: En byal- 
„ dien dit al zo ware, is dan de Menfchelyke 
„ gedaante de leeft, waar naar alles gefchoeit 
„ moet worden, en waar naar men de fchoon- 
„‚ heid moet, bepaalen.” 
Inderdaad een Rups is-zo verwonderlyk in neeschoon 
zyn foort. als een Eekhoorntje, of een Canas 
ol Tie: 
