DE-SLAK. „195 
à als gy my de zonderlinge veeren uwer lange 
» Telescopen ontvouwt; en uwe uitgeftrekte 
» oogen aan myn verbaasd gezicht vertoont» 
> en dezelve op hunne beweeglyke Prpen al- 
» lengskens hooger opheft.” 
Wy moeten ons inderdaad niet flechts over / 
dit Infeét verwonderen, maar wy hebben reden; 
om zynonbekenden, geruften, en gelukkigen. 
ftaat te benyden. Het brengt het geheele on 
gunftige jaargetyde zonder „ongemakken of be- 
hoeften dôor; Het is veilig voor de ongeftadig- 
heden van het tuuwe Winter - weder; Alden 
tyd; dat de Natuur ruf, rúft het met dezelve, 
en als die algemeene Moeder ontwaakt , ontwaakt 
bet mede. Haare kleine afzondering, daar-de ge- 
ftrengfte winterkoude niet doordringen konde, 
wordt door de eerfte Zonneftraalen verlevendigd; 
“Tis ook hier ; dat de zachtheid meer uitwerkt 
dan het geweld: De Slak opent haar deur, en 
ziet rond naar alle kanten; zy ziet de eerfte voort- 
brengzelen der Lente, en oordeelt het nu tyd; 
om mede te voorfchyn te koonien; Kruiden en 
Planten, die reeds tot eene taamelyke hoogte 
zyn opgefchooten, en door - Een Zee van Dauw 
bevochtigd worden, noodiger haar naar buiten, 
En bieden haar de geneuchten van eenë aange- 
naame wandeling en verfris{chenid bäd gulhartig 
aan. Het Diertje is des te gelukkiger, om dat 
deszelfs geluk gemaklyk te bekoomen en zeker 
N 3 is, 
