ne Stari, aot 
het maakzel én de plaatfng” waarachtige won 
deren “zyn dat Racine met eene. ke ver: 
Worgdendgn abn iig 
Que je: oade adrniter, awm: tu me verte 2 
Les nnen refforts de-tes longues télesoopes. EK 
‚ Hoe zeer moet ik my ‘over u verwonderen, 
ee ak gy ny de zonderlinge veêren uwer lange 
5 Telesdoöpen, ontvouwt, en uwe uitgerekte 
oogen aan myn verbaasd gezicht vertoont.” 
Men moet ze zien, deze veeren, om over de 
oneindige wysheid en mácht, die dezelve ge- 
maakt heeft, te: oordeelen. — De eerfte 
Menfchen , “welker hart nog niet bedorven 
was, hebben zich in diepen eerbied voor “het 
aanbiddelyk Opperwezen nêergeboogen « op het 
enkel gezicht van de uitwendige fchoonheden - 
der Natuur; zy zouden verrukt Zyn geworden, 
en in de grootte verwondering opgetoogen’, 
byildien Zy even als wy „ hadden kunrien 
doordringen in het inwendige maakzel der ligs 
haamen, welke dit Heelal vércieren: Die won= 
deren worden ons gemeenzaam, wy verwons 
deren er ons, nauwelyks meer over, als wy- 
dezelve zien, terwyl wy eenigljk toejuichen’ 
aan de behendigheid en fchtafderheid, waar 
mede Wy dézelve weeten te ontdekken ! mn 
Was dit dan-het: oogmerk, Ô Ö groote en wyze’ 
God, waar toe gy ons dit licht, en de midde 
PF, len, 
22 
