or Der DACrvrLiEeG. 233 
inPrintus, ARISTOTELES, en verfcheiden anderen: 
Men ziet de Worm van het Haft niet Uit pe wor 
het Eitje koomen, dan langen tyd, na dat het men. 
geworpen is, en als dezelve uit het eitje is, 
“groeit hy niet dan zeer langzaam en flechts een 
duim in het jaar. Hy aart inzonderheid wel 
in wateren die over eene bedding van kley loo- 
pen; Hy vroet indie kley, en maakt zich daar 
bedekte. wegen, welk hem voor wyk-plaatfen 
verftrekken; Hy is gewapend als cen Mineur, 
en heeft, even als de Mol en de Molkrekel, 
kleine handen waar mede hy de kley beweegt 
en roert. De kant van de Rivier, de plaats 
daar het water byna ftil ftaat, en de Aarde 
nauwelyks bedekt, is die, daar hy zich liefft 
verhoudt, om dat hy van tyd tot tyd lucht 
verkieft te fcheppen. 
„ Het is niet dan door deze Wormen te ont. 
„ leeden, zegt Swammerdam, dat men zien kan; 
„‚ wat voedzel zy gebruiken; Ik heb door dit 
„ middel ontdekt, dat zy van leemachtige kley 
„alleen leeven, want men vindt dezelve in 
haar Maag, en in de Pyp, die hen voor, 
ingewand verftrekt, op welken tyd men de, 
zelve opent. Dus-is het met deze Wormen 
omtrent even eens als met de Mot, die van 
dezelfde ftoffe leeft, daar zy zich een draag- 
baar huis, of een koker van maakt.” 
Àls de Worm van het Haft, omtrent drie goe ver 
duimen lang is geworden, dat is te zeggen, als anderen ? 
En “het 
3 
EE) 
2 
ER 
El) 
23 
