2 VAN DE ToRREN. 
zil, Vrankryk, enveenige andere landen koo- 
men; Nog hadt hy een verbazend getal onder- 
deelingén van élk dêzèr fóoften. Hy hadt ’er, 
by voorbeeld, zeven en veertig van het ééne 
foort, ’t welk men de vliegende Eenhoorn, 
of de vliegende Geit noemt. (Colle&, de Dijon 
Tom, V. pag. 180. en 181.) 
en fiaaye _„ Ik bewaar, zegt hy. wat laager , pag. 181.) 
Toren, _ de Eitjes van do gemeene goude Tor, welke 
„, als päerlen zyn. Ook ziet men in myn Ca- 
„ binet een- Tor, wiens lighaam geheel door- 
„zâëid is met kleine holligheden, gelyk: ‘een 
 Vingerhoed of:Naey-Ring. 
„Ik ‘heb éen Ooft-Lridifche Tor, wier fchil- 
ph den: of! kokersder Vieugelen, zynde zwart 
éiy glintterend als Ebbenhout, kleine hollig- 
5 1 een hebben, waárin een foort van lange 
„ Veeren ftecken; die-op älterhande wyzenge- 
7 Kleurd- zyn, en den glans der edele  gefteen- 
‚ téns werdooven. á 
ODA Swy zullen zedne andere vereilrviae” gee. 
der de op- ven, dan van het VriecenD Heer „’t welk men 
grad ook, de VLreGENDE’ ‘Srrer noemt, eh dateen — 
saar groote en bekende Tor is; verder van de Ke- 
VER» ‘de DreKVROETER, Welke naam haar vol- 
maakt wel paft, omdat zy zig greetig werpt 
op de Koey-drek, de modder, en alle andere 
onreinigheden; vervolgens van de Saterr- Tor, 
en „de NEUSHOORN; Men noemt deze Monoce- 
p fs p 
