220 VAN DE KLEINE DierrTjeEs. 
te ZYN , als de Planeet Saturnus van ons 
fchynt, 
Hoe de Men zoude ons kunnen vraagen, hoe w/ 
kleine Et! 
Dierrjes de Wêeten, dat die Diertjes op zulk eene wy 
voorwer- over dat drupje Water, over de fpeld, en ové 
Pel Hen fonze vingers denken ? Dit is uit een beginzel» 
‘t welk de Natuur nooit verlaat, ’ is uit & 
evenredigheid; zulk een Diertje is ten opzich’ 
te van een druppel water, ’t geen wy zyn tel 
Opzicht van den Oceaan, derhalven fchynt ee? 
druppel water aan dit diertje, ’t geen de Oce? 
aan ons fchynt. 
Diekleine Die kleine Diertjes zyn door de geheele N# 
Diertjes _ gur verfpreid; wy ademen ze in met de lucht | 
ì zy koomen in al ons voedzel, zy Teeven ef 
vermenigvuldigen in alle de deelen van ons fi 
chaam. Die geenen, welken men vindt, * 
zy in ongezond en ftinkend. vleefch ‚tz 
bedorven vochten, zyn minder vaardig dan die» 
welke men in levendig vleefch en in ligte € 
geeftryke vochten vindt. 
zynaller. Men vindteenegroote hoeveelheid,en wel va? 
getipeel ji, de kleinften, in het water zelve, fchoon dit de 
à _Eenvoudigfte vloeyftof is, en bygevolg de min! 
gefchikte om dezelve te voeden, (want 
tucht beftaat uit dampen van allerhande foort» 
of liever is met allerhande vreemde deelen bf 
laaden, waar door die kleine diertjes daar be 
ter in leeven kunnen.) Zy vermenigvuldig 
Î 
\ 
