MEMORIE OVER DE INSEKTEN. 239 
alles, groot in zich zelven, groot in het. 
groote en kleine; waarom moet gy dan juit, 
het kleine neemen, om zyne grootheid te 
vertoonen 2 Toen de Koninglyke Propheet 
uitriep: Hoe groot zyn uwe werken o Heere ! 
„ had by zekerlyk niet een Mug, of Vlieg, of 
Vloo op ’t oog ; maar die geheele. order > 
die eenftemmigheid, die in het Heelal, in. 
„ de Starren, en in den Mensch in het byzon- 
der te befpeuren is; den Mensch op wiens 
voorhoofd God het Zegel zyner grootheid. 
fehynt gedrukt te hebben. 
„ Zommige Hedendaagfche _Naturalisten Waarom 
„ fchynen my te gelyken naar die twee Jongefientorda 
„ Lieden, die in de Galery van een voortref. Voorwere 
„, felyken Schilder wandelende” hunne oogen Best ar 
van de voornaamfte Stukken afwendden, om 
eenige Vliegen » onvolmaakt gefchilderd , ee» 
_nige gebrekkige Landfchapses te befchouwen. 
Het is een groot meester, zeiden zy tot mals 
kander, befchouw die Vlieg eens, zie eens 
„ hoe naauwkeurig dezelve gelykt, men zou 
‚zeggen, dat zy loopt: ey! laat die Vliegen 
„ blyven, riep de Schilder met verontwaar: 
„ diging, en oordeelt my uit myne Werken. : 
„ De Infeêten hebben hunne verkiezingen, De Wons 
hunne geäartheid, hunne manieren en zegen Lie 
den; wat is hier verwonderlyk ín ? moetten 
„ yder 
2) 
kEd 
bd 
3 
> 
” 
