ee 
er nhar SINE, 
% 
AANTEEKENING, 
BN EE 
roemen nt 
barn Rt EV 
» ir es A 
jonger geslacht zijn (iniring), terwijl aan de derde dame, hoewel in de laatste 
ts genoemd, toch door de regeerende vorstin de noodige eerbied wordt 
ezen Gnakamanggalya), omdat zij zooveel ouder, haar stiefmoeder 1), is. 
Met de gegevens door de Pararaton hier en in het volgende hoofdstuk ons 
de hand gedaan, en deze in verband gebracht met hetgeen het bekende 
hrift op het Majucrî-beeld aan het licht bracht °, is het thans niet meer 

sien 9). De bies grenzen, waartusschen net valt, kunnen nu veel nader 
worden aangegeven, en als men, en na 5e het voorafgaande wel door a 
ening houdt met bijzonderheden door de Pararaton verteld, dan kan dit zelfs 
chen vrij enge grenzen geschieden. ws, 
Hoewel het uit de Pararaton niet blijkt, wanneer de opvolger van deze 
1) Ten rechte: moeder. Zie Nâg. 48: 1 
2) Het opschrift op het Maüjucrî-beeld, dat Dr. Verbeek in zijne Oudheden van Java, 
r n°. 563, bl. 275, gist dat van Panataran afkomstig zou zijn, werd behandeld door 
derich, in Zeitschr ift der D.M.G., XVIII (1864), bl. 494 en door Prof. Kern in Not. B.G. 
II (1880), bl. 106 en volgg. De dee den laatste gegeven vertaling luidt: „De oppervorst 
Arya-stam heeft (het beeld van) Mafijucrî en règle opgericht in het jaar vijf-zes-twee-een 
„1265 Caka) tot vermeerdering van de dharma (wet en geloof in Buddh. zin) in den 
laya (of in Jinâlaya)’; en „Ook heeft hij Adityawarman, in ’trijk beheerd door H. M. 
opperkoningin, (hij) uit haar geslacht afstammeude, met zuiveren zin (d.i. vroom), 
aafd) met uitstekende eigenschappen, zeer voornaam staatsdienaar, op Javaanschen bodem 
Ee stad van sie Buddha- -tempel, een verwonderlijk schoonen je ze gebouwd, met het 
e sreld) te voeren tot de vreugde van het Nirwâna”, „in het Caka an 1265’. Dit opschrift 
loor Prof. Kern in verband gebracht met die van Batu bèragung en van Pagar ruyung. 
zamen leeren zij dat er in dien tijd in het Mëénangkabau'sche een Javaansche vorst 
schte van dien naam en verwant aan het Majapahitsche vorstenhuis. Over deze laatste 
hriften, zie men Friederich’s Over inscriptiën van Java en Sumatra voor het eerst 
sijferd, Verh. Bat. Gen. XXVI (1857), maar vooral Kern en Cohen Stuart in Bijdr. T. L. 
Vk. v..N.L, 3: VIT (1872), bl. 289; VIII (1873), bl. 16; en 4: 1 (1877), bl. 159 [Verspr. Geschr. 
erik bl. 49-275]. Het (obkeerd door H.M. de opperkoningin” luidt in ’t Matijucri- 
chrift nadiknabinern dit zou ook vertaald kunnen worden „veroverd door de 
alin van Z.M. den oppervorst”, hetgeen een anderen indruk geeft. In de opvatting sluit 
mij bij Prof. Kern aan. — Over dit, waarschijnlijk van Tj. Djago afkomstige beeld, zie men 
ffaer in de Singasari-monografie (1909) bl. 99—116. Vgl. nog Versl. Med. Kon. Acad. v. 
Afd. Lett. 5: II (1916) bl. 335—337; de „Opperkoningin” is de in noot 4 op de vorige 
ladzijde bedoelde Räjapatni. 
3) Dit met het oog op hetgeen er reeds gezegd werd in Groeneveldt’s Catalogus, bl. 368. 
& ___ 4) Blijkens Nâg. Zang 2 was dit in 1272, het jaar van het overlijden. zijner groot- 
mac Eede, de Râjapatni. Ì 

