HOOFDSTUK VI. — 120 — AANTEEKENING. 
weer oudere Javaansche verlialen van deze soort, die men bij de Balineezen teru 
vindt. En is dit laatste juist, dan weegt wat die enkele Maleische verhalen er 
leeren al even weinig als bijv. het voorkomen van den naam van dat rijk, a 
‘eontemporair met het oude Méndang kamulan, in de door Cohen Stuart ongelu 
_ slechts gedeeltelijk bekend gemaakte redactie van de Jayalëngkara !), een 
die vervaardigd werd in 1758 A.J.—= 1831 A.D. Toch past het daarnevens 
nog te wijzen op het feit, dat zulk een besluit nog niet van die afdoende waard: 
is als het zou moeten zijn, aangezien de kennis der Pafji-verhalen, laat staan 
de kritiek ervan, nog niet reeds zoo ver reikt, dat men nu al in staat wezen 
een degelijk gegrond oordeel over dezen eyclus te hebben. Ea (aj 
Van een geheel anderen aard is het argument, dat men zou-kunnen putte, 
uit eene plaats in de Mel al ols, een bundel verhalen uit de 10e eet 
van onze jaartelling, dien Prof. van der Lith, in vereeniging met den Heer Devi 
in tekst, vertaling en aanteekeningen, in-1883—1886, uitgaf, men zie aldaar 0! 
bl. 150, en in de aanteekeningen bl. 231 en volgg.?). Levert de tekst daa 
een verhaaltje van een zekeren Abu Thâhir van Bagdad, die een reis naar Zäbe 
(Java, òf Java niet) maakte, en een der steden op dat eiland bezocht, voor 
stad den naam ste, Prof. van der Lith wil daarvoor gelezen hebben Agséza 
Majapawid, afsl) en ziet er dus dien naam in. In de gegeven tijdsomstan 
heden was er voor deze hypothese, zooals de schrijver t. p. op bl. 232 ook opme 
juist aan te voeren, dat men „a déjà prouvé d'une manière qui ne laisse plus 
place au doute, que d'après des documents trouvés à Java même, il y avait 
en 840 um Outtongadéwa — roi suprême — à Madjapahit”’. Doch hoe nu, n 
aan den dag kwam, dat het eenige stuk waarop de veronderstelling gebo: 
was, die oorkonde met het jaartal 762 Caka, want een andere, waaruit het 
leiden is, is er niet, niet alleen is van een allooi waarop niets te bouwen is, n 
zelfs maakwerk moet zijn uit den tijd, waarin ook de Javanen beweren, 
Majapahit reeds bestond? De basis voor de hypothese viel daardoor weg, de ee 
steun, dien zij had en die een hechte scheen te zijn, ontbreekt haar nu, tert 
in verband met andere feiten, er toch indirect weder een nieuw bewijs gelex 
worden kon, nu niet voor de onjuistheid van de berichten der Javanen, wel » 
het zeer aannemelijke van een onderdeel hunner traditiën, nl. dat hetwelk 1 
delt over de stichting van Majapahit en den tijd, waarin deze moet heb 
plaats gehad, en evenmin als men het voorheen geloofwaardig zou heb 
mnd 
nrg ; 5 
EE 
Ener Een et 

1) Bijdr. T.L. en Vk. van N.L, I (1853), bl. 44 en volgg., en II (1854), bl. 151 
volgg.; gestaakt, zooals de oveeli verni is, omdat men zulke referaten van minder 
achtte. In de Javaansche letterkunde BAE er drie verschillende Jayalëngkara’s, di 
weer in verschillende redacties voorhanden zijn. Het zijn de Jayaléngkara Paüji, de 
bedoelde tekst; de Jayalëngkara wulang, een zedekundig geschrift; en de pakém (we: 
Jayalëéngkara, alle drie door Raffles reeds genoemd, men zie zijn History-of Java, II, b 
volgg. — Vgl. Juynboll, Supplement op de Oaintodus van de Javaansche en Madoer 
úsndschrifdes der Leidsche Universiteits-bibliotheek, IT (1911), bl. 76, 123 en 442. $ 
2) Ook in de werken van het Orientalisten-congres, in 1883 gehouden te Leiden. | 
iin 
en , eme ” pe TER nd Kr ek en ie 


