HOOFDSTUK 1. — 66 — AANTEEKENING, 
In de tweede plaats lette men er op dat de hoorn van Ken hao a 
incarnatie van Wisnu, hoe belangrijk ook op zich zelf, geenszins alleen staat. 
dogma van Wisnu's belichamingen als redder van de wereld, waar deze in no 
is geraakt, is den Javanen zeer goed bekend, al vindt men bij hen gewoonliĳ 
slechts een paar der kanonieke incarnaties iets meer op den ende | 
de Damar wulan, nl. die welke aan Roorda van Eysinga bekend was; voc 
men hetgeen beneden nog wordt medegedeeld uit een Sérat kanda. | 
Van meer belang is wat er- van Ken Dédës wordt verhaald. Den leze: 
voor het bedoelde naar de betrokken plaats van den tekst verwijzende, welk 
zich di Senne diaehn is, herinner ik hem met het oog daarop aan 
ee moet zijn nd ze in sa als men was om Zen dieperen zin v 
dat verhaaltje te beseffen. Men leze Cohen Stuart's aanteekeningen in zijne uitga 
van de Baron Sakender (1850), bl. ‚moan, 98, 160 en volgg., en de daar vermel 
literatuur nog eens na, en zal, het verhaaltje vergelijkende en aanvullende met het. 
geen men in de Pararaton vindt, spoedig tot het besluit komen, dat het schijnba 
zoo onzinnige vertelseltje veel meer beteekent dan het zich zoo liet aanzien. N 
Bantön (Jakëtra), noch Cörbon, zelfs het machtige Mataram niet, was in s 
zich (blijvend) meester te maken van de erfenis van Pajajaran, die in handen v. 
van den handeldriĳjvenden Jan Compagnie; niet één van hen kon de vuur 
haren schoot verbergende prinses huwen, die hun, wien van hen ook, de op 
heerschappij ten huwelijk zou hebben medegebracht, en voor een paar onnoozek 
kanonnetjes, zou men haast zeggen, werd zij in handen gegeven van de Hollande 
die zich op die wijze van hun bewind over West-Java verzekerden, en verzekerd 
konden achten. Men vindt het verhaaltje terug in vermoedelijk alle babad’s © 
sajarah’s van West-Java’), wel niet altijd precies op dezelfde wijze medegedeeld, 
daar andere tijden andere voorstellingen met zich brengen, en de ouderen vergets 
geraken, maar in hoofdzaak toch overal hetzelfde, De reeds bekend gemae 
redacties er van zijn niet de duidelijkste of de beste. De navolgende passage 
uit een korten proza-tekst, waarvan mij twee elkander aanvullende exemplar 

Ed 
1) Zeker in een zeer groot aantal. Ook in verschillende exemplaren van de B: 
tanah Djawi treft men het aan, zoo o.a. in den tekst vertegenwoordigd door Jav. HS 
G. no. 120. — In zijn opstel „Het graf te Pamlatèn en de Hollandsche heerschappij” 
Heiligen van Java VI, Tijdschr. B. G. 55, 1913) heeft Dr. D. A. Rinkes eenige nadere 
schouwingen gegeven over het thema van de prinses met den vlammenden schoot, en ver 
literatuur vermeld. Zie vooral p. 18 sq. aldaar, en verg. nog Dr. Hoesein Djsjadining 
Critische beschouwing van de-Sadjarah Bantén (1913) p. 986-288. 


