ET AE TE REEN AIEE NTR En DE Te 
OP p 
beschreven is, is het maar te wel bekend; hoe veeltijds, zoo niet meerendeels, dà 
personen bij voorkeur door een titel of titelnaam worden aangeduid, en hoe b c 
zwaarlijk het soms is om uit te maken den hoeveelste van een zekeren Re 
van een bepaald punt beginnende te tellen, men op een gegeven oogenblik 
een bericht aantreft. Deze moeielijkheid drukt ook hier den onderzoeker, voo 
in het laatste gedeelte van het boek. Op welke wijze het mogelijk zou zijn 8 
eenige orde in te brengen, leeren de aanteekingen bij Hoofdstuk VIII en vol 
waarbij reeds hier opgemerkt worden kan, dat te beginnen met Hoofdstuk XL 
er verschillende nieuwe personen ten tooneele treden, van wie hoegenaamd n 
blijkt noch in welke verhouding zij stonden tot de personen, die men in het voc 
afgaande genoemd-vindt, noch zelfs wat hunne onderlinge verhouding was. 
De vertaling zelf is slechts hier en daar met eene nadere toelichting op, 
helderd. Dit in ruimere mate te doen was niet noodig, maar er is naar gestret 
om zooveel mogelijk geregeld rekenschap te geven van de vertolking dier woord 
of uitdrukkingen, die twijfelachtig, hoewel mogelijk onzeker, of geheel op, ad 
zijn. Het middel daartoe te baat genomen, is telkens het Javaansch te vermeld 
waaraan zulk eene vertaling beantwoorden moet, en hoe eenvoudig het ook 
het laat zich veronderstellen, dat het aan de bedoeling voldoen zal. 
Men verwondere zich niet als men straks bij de toelichting zoo goed N 
geen gebruik ziet gemaakt van de Rangga lawe '). Dit heeft een gezonde red: 
Er behoeft slechts geconstateerd te worden, dat de Rangga lawe op de Pararal 
berust en het zal den lezer duidelijk-zijn, dat die kidung voor hem, die de Pa 
raton kent, als van zelf op den achtergrond geraakt, waar het om geschiedenis en 
om literair genot te doen is. Af en toe heeft ook de dichter van die- kidung, « 
niet het eenige geschrift is dat uit de Pararaton voortsproot, onze kroniek niet ge 
verstaan of verkeerd begrepen, wat zelfs zoo ver gaat, dat hij woordvormen af 
leid van plaatsnamen als de namen van personen bezigt, terwijl hij, met een 

vergeven vrijmoedigheid, ook somwijlen aan zijne phantasie den vrijen loop schi 
te hebben gelaten ®). 
1) Dit voornamelijk met het oog op hetgeen rnen vindt in Not. B. G. XXIV (1886) 
en volgg.; de Pararaton was mij toenmaals nog slechts gedeeltelijk bekend. 
2) Op zijn beurt is hij zelf weer schromelijk misverstaan door den zegsman van Raf 
wiens verslag over het eerste gedeelte van de kidung, tenzij dat berust op een geheel ande 
redactie of een anderen tekst, wat niet wel. aan te nemen is, de vreemdste fouten bevat. 
zijn bijv. Jayapurusa en Laksmikirana niet de voorouders van Ciwabuddha en Raden Wij 
hunne namen worden er, heel in ’t begin, slechts genoemd in eene vergelijking, die ont 
is aan een kakawin, Singhalanggalaparwa geheeten, waarvan zij de hoofdpersonen 
winimba parwatatwa singhalanggala prabhu bhiseka ngûmniì grîi jayapurusa (in de kukau 
cayapurusa) lan erì laksmikvrana roro sapura, zooals geschilderd wordt in den inhoud 
de Singhalanggala parwa enz. Van de kakawin bezit de Leidsche Rijksuniversiteitsbiblio 
een geschonden exemplaar, zie Vreede, Catalogus enz, (1892), blz. 399, no. COCXCVI (Cod. 1 
dat aan het slot, bl. 65, den titel vermeldt. Ook zijn Ciwabuda (Kértanagara, °ri) en Wij 
geen broeders; hun grootvaders waren dat — [althans volgens de op haar beurt ook w 
onjuiste Pararaton; zie Hoofdstuk VJ — en daarom heeten zij sanak mindon. Rangga 

