

4 \ | Î / E 
„VOORBERICHT BĲ DEN TWEEDEN DRUK. 
„ 
„ 
in Al Dh 
der meer geen sprake mocht zijn. Lmmers van de eerste uitgave, die in 1896 
s eerste stuk in Deel XLIX van ’sGenootschaps Verhandelingen verscheen, 
Brandes heel wat meer gemaakt dan een tekst-editie met vertaling; in zijn 
Pararaton geboden materiaal voor onze kennis der Javaansche oude geschiedenis 
5 
men kan gevoegelijk zeggen, dat met deze uitgave een nieuwe grondslag gelegd 
voor de geschiedbeschrijving van het oude Java. Juist in dit opzicht nu 
Iden sinds 1896 het bekend worden van talrijke inscripties en vooral de 
11: ê A eN . . 
ublicatie- van den Näâgarakërtâgama zooveel nieuwe gezichtspunten geopend, dat, 
e de Pararaton-uitgave. aan het door Brandes gestelde doel blijven beant- 
rgeteekende, en niet een zuiver taalgeleerde, met de zorg voor de nieuwe 
ave werd belast; men was van oordeel, dat niet zoozeer tekst en vertaling 
wel de historische commentaar toevoeging en wijziging behoefde. 
k 
_ Intussehen mocht deze regeling natuurlijk allerminst de verwaarloozing van 
op zich te nemen. In overleg met dezen geleerde verrichtte de Heer H. Kraemer, 
ind. doets alhier, een nauwkeurige collatie der aan Brandes nog onbekende, 
ert uit de nalatenschap van Dr. H. N. van der Tuuk in de Leidsche Universi- 
bibliotheek gekomen, Pararaton-handschriften, terwijl ook R. Ng. Poerbatjaraka, 
zich reeds eerder met de studie van de Pararaton als geschiedbron had 
rop hij zich voorstelde, dat die resultaten in de nieuwe uitgave zouden worden 
« 
vrede Ahr 
KR abad ve 

