
HOOFDSTUK XII, zen, NES or _AANTEEKENING, 
van. welke de scheeden gebroken waren, met het verzoek deze. in orde te late n 
brengen. Had hij ze bij de beide anderen weer kunnen laten wegstelen, ditmaal 
gelukt het niet; de freules zijn den Javaanschen dieven te slijm af. Zoo doen ook : 
de jonkers tee die de verbazing wekken. Tun Bijasura jaagt een hond, die 
4 
| 
| 
| 
aan eem gouden ketting lag, zulk een schrik aan, dat deze losbreekt, en wegloopt, | 
en Hang Jëbat en Hang Kasturi veroorloven zich de vrijheid in een anders slechts 
door den vorst alleen persoonlijk gebruikte balay te gaan zitten, zonder er zich vans 
daan te laten jagen, hoeveel moeite men er zich”ook voor geeft, met dat gevolg 
dat de vorst van Majapahit hun dat nu verder dan ook maar toestaat. Maar | 
onder al die jonkers, van wie met name ook nog genoemd worden Hang Lakir, 
Hang Lakiyu, Hang Ali, Hang Sëkandar, Hang Hasan, Hang Husen ') en Hang 
Tuwah, was deze laatste de meest in het oog loopende persoon, bij de mannen 
gerespecteerd, door de vrouwen bewonderd en door de meisjes bemind; er werden zelfs: 
liedjes op hem gemaakt, evenals dat ook geschiedde op een der krijgers van Daha, | 
Sangkaningrat ®). De vorst van Majapahit geeft dan ook straks zijne toestemming 
tot het. huwelijk. Na groote feesten, gedurende welke Tun Bijasura nog een 
paar stukjes uithaalt ®), heeft het plaats, en eenigen tijd daarna vraagt Sultan 
Mansur Shah aan zijn schoonvader verlof om met zijne vrouw, de prinses van Maja= 
pahit, Raden Galuh Candrakirana, naar Malaka terug te gaan. Als dit hem is 
toegestaan en hij gereed is om te vertrekken, zendt hij Tun Bijasura tot den | 
batara om Indragiri voor hem te vragen. Het werd hem geschonken. Dan zendt | 
hij nog. Hang Tuwah om ook Siantan te verkrijgen *), wat evenmin geweigerd | 
wordt, want zelfs Palembang zou er nog bij gegeven worden, zoo er om gevraagd | 
werd. Mansur Shah schijnt echter reeds tevreden; te zijn geweest, want hij vertrekt | 
daarop naar Malaka, waar de Majäpahitsche prinses later van een zoon, Raden | 
Keeling is), bevalt °). 
Al is hier de voorstelling een geheel andere, en ook de uitslag niet dezelfde, 
beide mededeelingen, èn de Chineesche èn de Maleische, doen ons weten, dat er 
tijdens het bewind van Mansur Shah door Malaka pogingèn, met meer of minder 
ed 
1) De laatste vier namen zijn een uitbreiding. Als de gezellen van Hang Tuwah 
worden gewoonlijk slechts Hang Jébat, Hang Kasturi, Hang Lakir en Hang Lakiyu genoemd. 
2) De pantun’s worden medegedeeld, doch zij zijn niet terecht te brengen. Van Hang — 
Tuwah’s heldendaden wordt slechts iets te voren wat medegedeeld, nl. het geval met den 
Javaanschen amok-looper, dien hij overhoop steekt lang voordat men van Malaka vertrok; 
ook wordt zijn krijgskreet „geef mij een Laksamana (admiraal) om RD te kn van | 
meld, die hem den bijnaam van den Laksamana bezorgde. 
3) Bij alles wat de Maleiers aan het hof van Majopaait doen zijn zij; bestudeerd, 8 | 
zoo onwellevend mogelijk. 
4) Ook de vorm der vragen hier is zulks in hooge mate: jakalaw dianugrahak, 
sabaikbaikùa, jakalaw tiyadapon diambil juga. icn 
5) Het overige van dit hoofdstuk, dat over Hang Tuwah handelt, heeft met het oog 
op Majapahit geen beteekenis. Slechts dient er nog uit vermeld te pedan dat Mansur Shah 
den vorst van Indragiri, dien hij tot zijn sdhnbnaaod maakt, niet naar zijn rijk terug’ Jaat_ 
gaan, and omdat kj zich nu als zijn souverein beschouwt. - 
a 


