
AO 
met dien verstande, dat hij in het eerste geval met Raden Alit eenen dezelfde 
persoon zou zijn geweest !). : 
„Een ieder zal moeten toegeven, dat bij alle overeenkomst hier toch verschilf 
bestaat, en dat het moeielijk is in den doolhof een weg te vinden. Nog 
bezwaarlijker wordt het, als men daarbij ook nog gaat letten op de berichten bij 
anderen voorkomende, als Roorda van Eysinga en Hageman °), welke, althans 
die van Hageman, daarenboven ook al niet als zuivere referaten mogen worden 
beschouwd, aangezien men er berichten van verschillende zijden ontvangen, dooreen 
verwerkt in vindt®). Zoodoende is men aangewezen zich zelf een weg te banen 
door zelfstandig inlandsche bronnen te raadplegen en dat zou hier dan ook 
reeds dadelijk zijn geschied, ware het niet, dat men bij Raffles ook op dit punt 
verschillende bijzonderheden aantreft, die tot nog toe in geen Javaanschen tekst 
konden worden teruggevonden, en toch door hem niet verzonnen kunnen zijn 
Daarop mag de aandacht wel gevestigd worden, of ten minste verdienen zij 
in de herinnering levendig te worden gehouden, tot bij tijd en wijle iemand i 
gelegenheid zal hebben gehad Raffles’ verzameling van handschriften, te Londen, 
eens behoorlijk na te zien ®). E | 
1) De veroveringen van Majapahit hebben plaats in de eerste plaats en vooral onder 
Ardiwijaya, nl. die van Singapura, waar Sri Sin Dérga zou geheerscht hebben en v 
andere, die niet nader worden aangeduid, bl. 120; onder Mértawijaya, wiens patih Gaja 
mada was, van Indragiri, ibid.; en onder diens opvolger of opvolgers van Palembang, en 
zuidelijke staten van Borneo, ibid. en 1241, Balambangan en Bali (opnieuw), 121 en 1 
van Makasar, Goa, Banda, Sumbawa, Ende, Timor, Ternate, Sulu, Seram, Manila en Bur 
bl. 132, terwijl de Prabu kanya, Kaùcana wungu, gezegd wordt een zuster te zijn gewees 
van Angkawijaya, bl. 121. Je 
2) Bij Crawfurd, History of the Indian Archipelago (1820), vindt men over Majapahit, 
voorzichtigheidshalve, zoo goed als niets, II, bl. 301; Roorda van Eysinga, Handboek der 
land- en volkenkunde, geschied-, taal-, aardrijks- en staatkunde van Nederlandsch-Indië (ook 
onder den titel Indië ter bevordering der kennis van Nederlands Oost-inidische bezittingen 
Boek III, deel 1, 1843, bl. 501 en 293 en volgg. (t eerste als zooveel anders in dat boek 
Raffles overgenomen); Hageman, Handleiding tot de kennis der geschiedenis, aardrijkskun 
fabelleer en tijdrekenkunde van Java, 1852, 1, bl. 18 en volgg.; men zie ook Hageman 
Algemeene geschiedenis van Java, van de vroegste tijden af aan tot op onze dagen, 
Indisch Archief 4e Jg, deel II (1850), bl. 135 volgg.; Gordijn’s vertaling van ’t begin van een 
babad, uitgegeven door van Iperen in Verh. Bat. Gen. III (17791781); Mounier in Indisch 
Magazijn (1845). ik 
3) Werd in de vorige noot voor Roorda van Eysinga reeds naar Raffles verwezen, 
ook bij Hageman kan dit geschieden; maar bij hem dient op nog meer te worden gelet. 
_ 4) De verzamelingen van Raffles, Crawfurd en Mackenzie te Londen zijn vooral van 
belang om hare oudheid tegenover latere verzamelingen, als die van Gericke, in ’t Ned 
Bijbelgenootschap te Amsterdam, om hier slechts de oudste onder de jongere te noem 
Voor de geschiedenis van de Javaansche letterkunde, en dus ook van de Javaansche tradit 
die beide sedert zeer aangezwollen en oók gewijzigd zijn, is een onderzoek van die ver 
melingen” door iemand, die daartoe: behoorlijk in staat is, zeer gewenscht. Zonder twij 
vindt men er de oudste producten der nieuw-Javaansche litteratuur, na de herleving der 
Javaansche letteren in ’t einde der vorige en het begin van deze eeuw, in terug. V 
hoeveel gewicht dit is, waar men te doen heeft met een middeleeuwsche litteratuur als 
Javaansche er een is, behoeft voor hem, die eenig begrip heeft van de onderzoekingen, di 
verricht moeten zijn vóór men eenige orde in den chaos zal kunnen ontdekken, niet uiteen 




