208 => 
___Daar nu voorshands ook Raffles’ mededeelingen nog niet gecontroleerd. 
Onden worden, zij tot dat doel het voorafgaande hier voldoende, waar thans 
ets zal worden gerepeteerd of bekend gemaakt van hetgeen de Javanen van Java 
2 een paar hunner geschriften over, Majapahit verhalen. Daaraan dienen echter 
Baog een paar opmerkingen vooraf te gaan, waardoor de lezer in staat gesteld zal 
ĳ B. worden in de waarde der bronnen een wat juister inzicht te krijgen, dan 
hij reeds bezitten kon. 
In de eerste plaats dient er dan op te worden gewezen, dat tot nog toe 
t eigentliĳk de Javaansche geschiedschrijving is, nergens behoorlijk is uiteen 
Beezet, ja zelfs laat over het algemeen genomen de beschrijving der bronnen nog 
Bzoo veel te wenschen over, dat slechts iemand die zelf met die bronnen behoorlijk 
ennis maakte, er zich een eenigszins met de waarheid overeenkomend begrip 
van vormen kon. Dat hier in alle uitvoerigheid aan te toonen, zou te veel plaats 
reischen. Het zij hier genoeg te vermelden, dat een Javaan zijn geschiedboeken 
bad, ook wel sajarah, noemt, maar dat dan met die uitdrukking veel heterogeens 
ordt bedoeld en er allerlei bijgetrokken behoort te worden wat men, van een 
Bander standpunt beschouwd, er niet toe rekenen zou, en voorts dat uitdrukkingen 
als Babad Jënggala, Babad Majapahit, Babad Dömak, Babad Pajang, Babad 
Mataram, Babad Kartasura, Babad Pëcina, enz. niet beschouwd mogen worden als 
itels van geschriften, hoewel zij als zoodanig in gebruik zouden kunnen zijn, 
maar opgevat moeten worden als korte, niet altijd passende inhoudsaanwijzers, 
waarmede men zeggen wil, dat een zeker boek handelt over de periode van Java’s 
geschiedenis, die in zulk eene yitdrukking aangeduid of genoemd is, of wel dat 
er over die periode in dat boek ook iets voorkomt, ’t zij dat nu al zij aan het 
begin, in t midden of aan het slot. Van Europeesch standpunt althans, want een 
vaan is het kwalijk te verbieden zijn geschriften te noemen, zooals hij dat verkiest, 
È verdient het volstrekte aanbeveling te spreken slechts van één Babad tanah Djawi, in 
7 verschillende vormen ©), tenzij men werkelijk met iets geheel plaatselijks te doen 
gezet te worden. Hoezeer hetgeen er reeds, vooral door Keyzer en Cohen Stuart verricht werd, 
p prijs te stellen is, is hetgeen ten deze door hen:geleverd werd, zie Bijdr, T‚, L. en Vk. van 
NL, II (1854), bl. 330, en 2: VI (1863), bl. 145, nog geenszins wat tot een goed inzicht in die 
ae leiden kan. — De verzamelingen van Mackenzie worden thans gecatalogiseerd 
door C. O„ Blagden; één deel daarvan is in 1916 verschenen (Catalogue of Manuscripts in 
roven languages belonging to the library of the India Office, Vol. I, The Mackenzie 
collections, Part 1). 
1) Van de Babad tanah Djawi werden tot nog toe drie redacties bekend gemaakt, 
doch alle slechts gedeeltelijk. Zij zijn: 10 die waarvan een groot gedeelte, afgedeeld of 
verdeeld in verschillende stukken onder de titels b. Pajajaran, b. Pajang, b. Mataram en b. 
doeh tevens onder die titels, als zooveel verschillende boeken, werd uitgegeven door Jonas 
rtier te Surakarta, in dezelfde jaren; — 20 de redactie, die in proza werd overgebracht 
en zóó, zoover als dat geschiedde, is uitgegeven door Meinsma (1874—1877; 2de druk, 1884— 
1899; 3de 1903, alleen 4ste stuk); van het begin van deze redactie gaf Mòumier een verslag 
in net Indisch Magazijn, 1845, zie 1ste Twaalftal, III, bl, 33 en IV, bl. 145 en 2e Twaalftal, III, 

