er AIS, brt 
A Te 
PERES A EEE 
Ld 
> HD des 
40, dat er een Hyang Wekasing sukha, nl. de IIe van dien naam, te Tajung 
(Tanjung) werd bijgezet; doch deze was wel een bra, maar besteeg den troon ni 
5®, dat ook in de Pararaton het laatste gedeelte van den: Majapahitsche 
tijd een raadsel is, evenals in de Javaansche traditie, welke den laatsten Brawijaya, | 
Angkawijaya, in de Sérat kanda, van 1301—1399 of 1400 laat regeeren !); 
Wd 
69, dat, en men zie al weder de Sörat kanda, de laatste vorst zijn kra On 
verlaat, en dat hij dat reeds doet vóór 1400, terwijl er tevens op gewezen mag worden! 
19, dat ook de Sèrat kanda den duur van het Majapahitsche rijk op circa 
twee eeuwen stelt, aangevende dat de plaats in 1221 gesticht zou zijn; be, 
8), dat ook hier de belangrijkste veroveringen, al is de voorstelling eenigszins | 
vreemd, plaats grijpen onder den derden regent, evenals zij in de Pararaton tijdens 
de prabhu istri I geschieden; en ten laatste 
9", dat men in beide traditiën den path Gajah mada terugvindt. 
Met dit laatste vooral komt men op een zeer zwak punt, daar de tijd, 
waarin hij zou geleefd hebben, in de cene overlevering een geheel andere is dar 
in de andere, en hij in beide geenszins hetzelfde verricht, aangezien in de eene 
traditie anderen reeds lang vóór hij ten tooneele treedt, in zijne plaats hebben 
gedaan wat volgens de andere hij tot stand zou hebben gebracht. À 
| Vooral wanneer men de lijsten der patih’s?), volgens de beide tradities, 
zie hierboven en bij Hoofdstuk XIII (bl. 194—197), met elkander vergelijkt, 
blijkt het hoe ver de overleveringen uit elkander loopen. 
Men zoeke of trachte er voorshands niet opzettelijk naar ze met elkander 
in overeenstemming te brengen. Vloeiden de bronnen maar rijkelijker, zeker zou 
er meer aan het licht zijn te brengen. 2 
Nu dat niet het geval is, moet men zich tevreden stellen met hetgeen er 
reeds gevonden werd. 
Ook dit zal bij een verder onderzoek, een langere beschouwing en een 
scherper toezien zonder twijfel straks nog wel meer belangrijks blijken te bevatten 
dan nu reeds kon worden aangewezen; niemand kan meer dan schrijver dezes 
verlangen, dat er eens meer licht over de nog zoo talrijke duistere punten zal 
gaan schijnen. 

1) Na de eerste Pararaton-editie verscheen over den laatsten Majapahitschen tijd 
een artikel van Rouffaer: Wanneer is Madjapahit gevallen ?, Bijdr. TI. Lnd. VIk. v‚ N.I. 6: 
VI (1899), bl. 111—199. Talrijke gegevens over het tijdperk van godsdienstovergang vindt 
men bijeen in de dissertatie van Dr. B. Schrieke, Het boek van Bonang (1916). Speciaal | 
over den val van Majapahit handelen Tijdschr. Bat. Gen. 55 (1913), bl. 252258, en Krama 
Djaja Adinégara in Oudh. Versl. 1915, 1, bl. 29—32. De stad zou wel in 4400 veroverd zijn, 
echter niet door de Mohammedanen, „maar door de nog Hindusche Girindrawardhana’s; 
een verwoesting zou ook niet hebben plaats gehad. 
2) Over Wahan zie men wat opgemerkt werd in Not. B. G. XXVI (1888), Bijlage II, 
bl. XVII, noot. - Ae, it 3 


