88 LAMPONGSCHE DWERGHERTVERHA LEN. 
Het antwoord was: ik was aan het reciteeren, tot zoover was mijn rocïef 
gekomen. Op dat oogenblik ging er een hert voorbij, die zeide: wat doet gi 
hier eeen Het dwerghert Entwbräde. een heel prettig werk, wij eten hat 
tana”. Het hert zeide: laat mij mede eten, want ik wil gaarne weten hoe hef 
smaakt, waarop het dwerghert antwoordde : komaan. Op zijn beurt sprong hef 
hert omlaag, en at aarde, maar lekker was ’t niet. Toen mompelde het dwerg 
hert: reeds twee mijner makkers zijn dood. Het hert sprak: wat zegt gij vrindjef 
Het dwerghert antwoordde: neen, ik reciteerde iets. Op dat oogenblik ging ei 
een Hensioein voorbij, die zeide: wat doet gij drieën hier? Het dwerghert ant 
woordde: ons werk is heel prettig, wij eten »hati tana”, De neushoorn zeide toen 
laat mij mededoen, hoe smaakt dat? Het dwerghert zeide: als gij wilt kom 
dan. Op zijn beurt sprong de neushoorn omlaag. Het dwerghert mompelde. 
reeds drie van mijn makkers zijn dood. De neushoorn vroeg: wat zegt gij 
vriendje? waarop het dwerghert antwoordde: neen, ik was aan het recitn 
Op dat oogenblik ging er een tijger voorbij, die zeide: wat doet gij vieren hier? 
Het Bend van het dwerghert was: wij vieren hier eten »hati tanah”. De tijgel 
zeide: ik doe mêe vrindje, hoe smaakt dat? Het dwerghert antwoordde: kom 
maar hier. De tijger sprong naar beneden, en het dwerghert mompelde: vij 
mijner makkers zijn al dood. De tijger zeide: wat zegt gij? bedriegt gij ons! 
wat is hier voor eten voor mij behalve gijlieden? Het dwerghert antwoordde: 
als het zoo is, wie van ons ’t eerst zijn gevoeg doet, die wordt het eerst opge 
geten. De anderen zeiden: als het zoo is, goed dan. ‘s Morgens deed het dwerg: 
hert zijn gevoeg, en smeerde ’t aan den staart van den kidang; toen ontdekte 
het dwerghert dat de kidang zijn gevoeg gedaan had, en daarom werd de kidanf 
t eerst on den tijger opgegeten. In ’t kort, elken morgen at de tijger eer 
ander dier op, totdat hij en het dwerghert overbleven. Toen zeide het dwerghert, 
ook al zoudt gij mij eten, gij mi nu toch niet verzadigd worden, werp wù 
dus maar omhoog opdat ik een ladder zoeke. De tijger dacht: hij heeft gelijkt 
en wierp het dwerghert omhoog, zoodat hij alleen in het gat bleef. Hij wachtt 
een’ nacht op het dwerghert, doch dit kwam niet, twee nachten, nog kwam hef 
niet. Toen zeide de tijger: misschien ben ook ik door het dwerghert bedrogen! 
als ik hem vind zal ik hem zeker opeten, als ik er uit kan komen. Daarne 
klom de tijger met alle inspanning naar boven, en ging het dwerghert zoeken! 
Dit kroop onder een bamboestoel, waar hij het ontloken vruchtbeginsel vast! 
klemde. De tijger zeide: nu is ’t uw laatste ure, gij doet niets dan bedriegen, 
Daarop antwoordde het dwerghert: vriend, wees nog niet boos op mij, kijk 
eerst eens naar mijn endeldarm die naar buiten is pêtreden omdat ik trachtte 
een bamboestoel te torsen, die echter niet op te tillen was. De tijger zag dat, 
het zoo was, en at hem dus niet op; iets dergelijks ziende liep hij weg. Ook 
het dwerghert liep weg, maar toen zag de tijger dat ’t niet waar was dat zijt: 
endeldarm er uit En dat het een opengebarsten vruchtbeginsel was. Toer: 
zette de tijger hem na, en het dwerghert wachtte onder een En boom, welks 

