
LAMPONGSCHE DWERGHERTVERHALEN 41 
‚_ de rivier is van mij, waarom neemt gij ze”? De olifant zweeg met vreeze, en 
de gergasi at de visschen op. Daarna kwamen de dieren om den buit te ver- 
deelen, en bevonden dat de olifant die moest waken en ook de visschen er niet 
waren. Men riep den olifant die gewaakt had, deze kwam en vertelde de 
geschiedenis van den gergasi: wik was erg bang, gelukkig heeft de gergasi mij 
niet gedood”. Nu zeide het dwerghert: weet gij allen, en merkt op het bange 
gedrag van den olifant, vroeger dachten wij dat hij dapper was, gelukkig hebben 
wij hem niet tot koning verkozen, 't zal goed zijn dat morgen de tijger de hut 
en de visschen bewaakt; al wat wij krijgen zullen wij goed bewaren. Den 
volgenden morgen ging de tijger de visschen bewaken; alle dieren daalden af, 
jen toen er al veel visch gevangen en verzameld was, kwam de gergasi wederom, 
_en toen hij dezen zag komen verschool de tijger zich in het hooge gras, want 
\_ hij was bang op het zien van dien reus en dacht dat hij dien niet kon weêr- 
{_ staan. Daarop nam de reus de visschen, en at ze op totdat hij verzadigd was, 
\__waarna hij naar zijne plaats terugging. Allen kwamen en zagen dat de visschen 
er niet meer waren, en de tijger niet meer te zien was. Men riep den tijger, 
deze kwam en berichtte op zijne beurt de geschiedenis van den reus: wik kon 
j_ hem niet weêrstaan”. Het dwerghert zeide: ’t is gelukkig dat wij hem niet tot 
_ koning verheven hebben, ziet maar eens. De tijger was boos omdat het dwerg- 
hert an beschaamd. maakte. Het dwerghert zeide: morgen zullen wij wêer 
aan het werk gaan, laat mij de hut- en de visschen bewaken en de wacht 
houden, misschien kan ik den reus wèêerstaan, maar ik verzoek om zeven stuks 
rotan-sega van ongeveer vijf vaâm lengte, en als er dan nog één marnoe-rotan 
is, kan ik hem vangen. Toen zocht de olifant vlug rotan en legde het vóór het 
dwerghert. Nu gingen alle dieren wederom visch zoeken; de visschen stapelden 
zich op, en toen ze bijeen waren kwam weêr de reus en deed als de vorige 
malen. Toen hij de visch wilde gaan eten, verbood het dwerghert hem dit, zeg- 
gende: mijnheer, lijkt gij niet op onzen vorst in den kampoeng? Deze toch 
heeft eene voortdurende kilte-krankheid en kan zijne handen niet van zijn borst 
loskrijgen, evenals een die sembahjangt. Als u medelijden met hem heeft, aldus 
was zijne opdracht, dan hoop ik zeer dat hij medicijn van u mag vragen, want 
hij is al lang ziek. Toen antwoordde de reus: »wel dwerghert, wat zal zijne 
medicijn zijn, ik voel groote deernis, bij het hooren van uw bericht, misschien 
is uw vorst familie van mij”. Het dwerghert zeide: »mijnheer, als u het goed 
vindt wilde ik u lichaam meten”. De reus zeide: »meet ’t maar, hoe doet gij 
dat”? Het dwerghert gaf hem deze aanwijzing: »wind dit rotan om uwe beide 
knieën, maar niet minder dan zevenvoudig, en beweeg u dan.” De reus deed 
zooals het dwerghert hem aangewezen had, en trachtte zich te bewegen, maar 
kon het niet. Daarna kwamen alle dieren, en het dwerghert schreeuwde: gauw, 
ik heb den reus gevangen. Nu kwam vlug de tijger, en het dwerghert beval 
hem. zijne beide oogen uit te bijten, opdat hij niet meer zou ee zien, de 
olifant kwam ‘hem trappen, de karbouw hem stooten, en zoo stierf de reus. 


