


OE En Ren NO: 
Wijl het Keieesch tot aan de komst der Missionarissen niet tot de 
geschreven talen behoorde, heeft het noch eigen schrift, roch eigen 
spelling. Wij hebben dus getracht, met behulp onzer Hollandsche letter- 
teekens en zooveel mogelijk hunne waarde behoudend, de klanken weer 
te geven, die het oor opving uit den mond der inboorlingen. Duidelijkheids- 
halve, wijl ook in ’t Nederlandsch eenzelfde letter niet altijd eenzelfde 
vaste waarde heeft, hebben wij gemeend ons van eenige diacritische of 
hulpteekens te moeten bedienen. 
Als klinkers hebben wij dus: 
M= a als in pad. 
NES Aa … 5 haar. 
ä — a „ »„ het Engelsche black, (gebroken a). 
Be, „- bed. 
Mm ee … …… heet. 
RE … » het Fransche être. 
EE —=e „ „ de, (gebroken e). 
Re ie … …: Piet, 
Me 1e piet. 
B 1 5 5 pit, (gebroken i). 
en wart spot, 
ME 005, 5 boot. 
Ò == a „ „ het Engelsche walk, (gebroken 0). 
uU=ö „ „ het Duitsche hören. 
Be— Oe „ …„ boek. 
N.B.: 19%. De ô vertégenwoordigt een tusschenklank tusschen o en a; 
met overgang van o op a en nooit omgekeerd. Dit blijkt ten eerste uit 
verdubbelingen, waartoe steeds de eerste lettergreep van het woord 
verdubbeld wordt. In deze verdubbelingen nu hoort nren niet meer den 
Ô-klank, maar steeds de zuivere o-klank, b. v.: fôr, booze geest, wordt 
fofôr. Wanneer dus bij verdubbelingen deze samengesmolten klank weer 
ontleed wordt, komt steeds de o-klank voorop. Ten tweede uit vergelijking 
met verwante Tanimbareesche talen waar in overeenkomende woorden 
deze klanken niet zijn samengetrokken en de o-klank steeds vooraan staat, 
b. v.: entôt, nuchter zijn, is in ’t Fordaatsch: entolat; fôr, For- 
daatsch: fo war. 
20, De u komt slechts voor in twee woorden, n. l. in dum, duim 
als lengtemaat, waar ze eene nabootsing moet verbeelden van onzen ui- 
klank en in ruk, reeds. Doch volgens de afleiding zou men ook dit laat- 

