

pren de noordelijke helft van Groot Kei uitzondert. Wij houden ons hier 
aan de taal, zooals die gesproken wordt zonder noemenswaardige afwij- 
kingen over geheel Klein Kei en de zuidelijke helft van Gr. Kei. Het ver- 
schil tusschen noordelijk Gr. Kei en het overige gebied is echter niet 
meer dan een dialectisch verschil, zoodat de lieden elkaar over en weer goed 
verstaan kunnen. Op elk dorp heeft men echter fijne schakeeringen in 
uitspraak of betoning, maar meestal zoo gering, dat men al een zeer ge- 
oefend oor moet hebben om daaraan de herkomst der sprekers te on- 
derkennen. 
KLEMTOON. 
De klemtoon valt altijd op de laatste lettergreep. Alleen maken op 
dezen regel uitzondering enkele woorden, die geheel of bijna onveranderd 
‘ uit het Maleisch zijn overgenomen. 
Worden achtervoegsels aan een woord toegevoegd, dan valt de 
| klemtoon ook op dit achtervoegsel, als zijnde dan de laa*ste lettergreep 
van het samengestelde woord. Een uitzondering op dezen regel maakt 
ket achtervoegsel se, dat beteekent: klein, weinig, doch even als de 
vorm senin niet meer afzonderlijk gebruikt wordt, doch alleen als 
versterking aan bijvoeglijke naamw. of bijwoorden van geringheid wordt 
toegevoegd; het blijft dan onbetoond, b. v.: deenkoet, weinig, de n- 
koetse, zeer weinig. Hetzelfde geldt voor het achtervoegsel le, dat ook 
niet meer afzonderlijk gebruikt, wordt, doch waarschijnlijk sanrenhangt 
met het Jamdeensche lo, reeds, M. soeda. Het wordt ter versterking toe- 
gevoegd aan bijwoorden van verleden tijd en blijft dan ook onbetoond 
b. v.: wekat, zoo even, weekatle, zoo pas. 
De reden dezer uitzonderingen zal wel hierin te zoeken zijn, dat of- 
schoon ze afzonderlijk niet meer gebruikt worden en wij ze dus beschouwen 
als een achtervoegsel, dat, aan het woord gelrecht wordt, de Keiees ze 
nog als afzonderlijke woorden blijft betonen. 
In woorden van meer dan twee lettergrepen, wordt ook de eerste 
lettergreep met meer nadruk uitgesproken, doch de zwaarste klemtoon 
blijft op de laatste vallen. 
Het gebeurt, dat in dialectische vormen een woord afgeknot wordt, 
door weglating van een of ander achtervoegsel of suffix; de klemtoon 
valt dan weer op de laatste lettergreep, die dan meestal de stam van het 
woord is, (metathesis accentus), b. v.: entetat (klemtoon op tat), 
wordt entet, (klemtoon op tet); emlewan (klemtoon op wan), 
wordt enlev (klemtoon op lev); enz. 
Opmerkelijk is ’t, dat de bewoners van Atnebar of Kei-Tanimbar, 
den klemtoon op de voorlaatste lettergreep leggen, waardoor hunne uit- 
spraak veel zangeriger is. Deze lieden zijn afkomstig van Fordate, (Tanim- 
bar-eilanden), en in ’t Fordaatsch, eene taal met het Keieesch vrij nauw 
an == En 
ei 
en Ee 
EEDE DE 
Te de EE nd nd 
Ee De or 
de 
De 
Dirt B 
en n 

