& 8 
verwant, valt de klemtoon ook bijna altijd op de voorlaatste lettergreep; 
deze lui hebben dus de taal der Keieezen overgenomen met behoud van ® 
den klemtoon hunner oorspronkelijke taal. E 
In zijne gezangen kent de Keiees wel een zekere muzikale kadans 
of. rhytme, doch hoegenaamd.geen dichtmaat en, wat meer is, verwaar- 
loost hij daarin zelfs den gewonen klemtoon. Zoo worden in de gezangen ® 
vaak lettergrepen zwaar betoond, waarover in de gewone spraak bijna | 
onmerkbaar heengegleden wordt en omgekeerd. ie 
Uit dit alles blijkt, dat in de Keieesche taal de klemtoon slechts 
van ondergeschikt belang is. 
Verbindingen (elisio) kent de Keieesche taal niet. Niet alleen wordt “® 
elk woord kort afgebeten maar dikwijls ook nog de lettergrepen van een- & 
zelfde woord. Dit geschiedt vooral tusschen de twee leden van samen- | 
gestelde woorden en het persoonlijk praefix en de stam van werkwoorden, …# 
b.v.: wät de k, dubbele steen, ook naam van een dorp, wordt uitgesproken — 
wät-dek, met duidelijk onderscheiden de scherpe t van wät en de 
zachte d van dek; néfen, niet willen, wordt uitgesproken nëf-en. 
HET LIDWOORD. 
Een onbepaald lidwoord bestaat in ’t Keieesch niet. | 
Ook bestaat er geen bepaald lidwoord, dat aan het, onze beantwoordt. — | 
Om meer nadruk op een woord te leggen, wordt het telwoord aein= #| 
een, wel eens als een soort bepaald lidwoord gebruikt, (vgl. Grieksch tò), & 
b.v.: omoe siksikar mëhebökbök aein, uw gezang alleen is & 
een schoon lied, — zeer schoon, overtreft alle andere. Omëhe rät # 
aein, gij zijt de koning. Habo i habo aein, dat is nu nog eens een # 
boot. Ook wordt aein wel in de gewone beteekenis van een bepaald 
lidwoord gebruikt. | | 
HET ZELFSTANDIG NAAMWOORD. 
Voor de vorming der samengestelde zelfstandige naamwoorden zie | 
men onder het hoofdstuk der woordvorming. | 
10, Verkleänwoorden, Verkleinwoorden worden niet anders gevormd, | 
dan door toevoeging van een bijv. naamw. dat kleinheid of geringheid > 
aanduidt, b.v.: habo, boot, habo koet, bootje; bingan, bord, | 
bingan ko, bordje. 
20, Geslacht. Een grammaticaal geslacht hebben de zelfst. naamw. 
niet. Wil men het natuurlijk geslacht van nwenschen, dieren of planten 
doen uitkomen, dan bezigt men bijv. naamw, die dit geslacht aanduiden, 
als: abrän, berän of beranrän, mannelijk, en wa t‚, vrouwelijk, 
D.v.: tomat, mensch; tomat abrän, man; tomat wat, vrouw. 
Bijna uitsluitend voor oudere familiebetrekkingen duidt men het | 
mannelijk geslacht aan door terän en het vrouwelijk door te of it e, Al 

