10 
40. Verbwiging. Eigenlijke verbuigingsvormen vindt men in ’t 
Keieesch niet. 
a) De nominativus (subjectum) wordt aangeduid door het zelfst. 
naamw. zonder eenige verandering. Zijn plaats is steeds onmid- 
dellijk vóór het werkw. waarop het betrekking heeft, behoudens de 
mogelijke bepalingen van het subjectum, die dit onmiddellijk volgen, b.v: 
tomat enkerdja, de mensch werkt; tomat inan loelin 
enkerdja, de ijverige mensch werkt. Dus het onderwerp. met al zijn 
mogelijke bepalingen gaat onmiddellijk het werkwoord vooraf, waarop 
het betrekking heeft. 
b) De genitivus. Men heeft in ’t Keieesch drie wijzen om den 
genitivus uit te drukken: 
1°. De genitivus praepositus, (bezitter voorop), of de Polineesische 
genitivus, b.v.: rahan doean, heer des huizes; nit oeoen, doods- 
hoofd. Deze vorm dient om een zeer nauwe betrekking uit te drukken, 
welke wij in’t Hollandsch meestal door een samengesteld woord weergeven, 
b.v.: nit, lijk, oeoen, hoofd, nit oeoen, doodshoofd; wêr, water, 
matan, oog, wêr matan, het oog van ’t water, — de bron; wäv 
varken, janan, kind, wäv janan, varkenskind, big. 
20, De genitivus postpositus, (bezitter achteraan), of de Maleische 
eenitivus. Deze komt echter alleen voor bij plaatsnamen, b.v.: rät Fän, 
radja van Faän; tanat Eiwáäv, het land van Kei; tomat Avläd, 
een mensch van Holland, — een Hollander. 
In beide voorgaande vormen valt de nadruk op het laatste deel of 
bij den genitivus postpositus op de bepaling en bij den genitivus prae- 
positus op het bepaalde: eene eigenaardigheid, welke den taalkenners 
niet zal ontgaan. 
8%. De omschreven genitivus. Meestal echter wordt de genitivus 
weergegeven met behulp van het bezittel. voornw. b.v.: rahan, huis, 
fid, deur, rahan ni fid, de deur des huizes. Wat de constructie 
betreft is deze genitivus volkomen gelijk aan den genitivus in onze volks- 
taal, b.v.: den man zijn hoed. 
In dezen vorm valt de nadruk op den bezitter. Men zal dus b.v. 
zeggen ai woean, boomvrucht, met den nadruk op woean; doch ai 
ni woean, de vrucht van den boom, met den nadruk op ai. 
Hierover meer ter plaatse waar het bezittel. voornw. behandeld wordt. 
ec) De relativus of betrekkingsvorm wordt weergegeven met behulp 
van voorzetsels, als we of wer, aan; ental, uit, enz. | 
d) Het objectum of voorwerp. Het woord dat als voorwerp dient, 
wordt onveranderd achter het werkwoord geplaatst. De gewone plaats 
van het voorwerp is onmiddellijk na het werkwoord, dat er op slaat en de 
relativen daarna. Door omkeering dezer volgorde kan men meer nadruk 
leggen op het deel van den zin, dat op een ongewone plaats staat, b.v: 

