27 
als loos voorwerp, b.v.: endoek naan afa, zitten te eten. 
Oembobar afa të? ben je bang? In de gebiedende wijs blijft ook 
het looze voorwerp gewoonlijk achterwege, doch met eenig verschil in de 
beteekenis, b.v.: moean, eet, zal men zeggen tegen iemand, b.v. een 
zieke, die spijzen voor zich heeft staan, maar geen trek heeft; moean 
afa, zal men zeggen om iemand aan te sporen iets te gebruiken om niet 
hongerie te blijven. f 
Afa waeid, niets. Indien waeid als bepaling staat bij afa, 
volgt het steeds afa en wel als laatste bepaling, indien er meerdere 
bepalingen zijn, b.v.: afa einmêèëhe woek waeid, ook niet een enkel 
ding, — heelemaal niets; doch dikwijls wordt in zinnen ook waeid 
_ beschouwd als ontkenning op het werkwoord betrekking hebbende, en dan 
neemt waeid de plaats in van een gewone ontkenning, b.v.: af a ein- 
méhe endoek woek waeid, een enkel ding blijft ook niet, — er 
blijft niets over. 
Als antwoord op een vraag wordt niets ook vaak vertaald door 
waeid alleen, b.v.: oemnär aka? wat zeg je? waeid of afa 
waeid, niets. 
Hirhiraof hirhira te, alwie, de eerste de beste. 
Mang, nren, dat echter als meervoudig beschouwd wordt, b.v…: 
mang erboer ning koebang, men heeft mijn geld gestolen. Men 
kan ook vertaald worden door to mat, menschen. 
Woho, tomat woho, of mang woho, sommigen. 
Onze onbepaalde voornw.: het, er, zooals in: het regent, er is water, 
hebben geen vervangers in ’t Keieesch. Wanneer mogelijk, worden ze 
eenvoudig door het zelfstandig naamw. vertaald, b.v.: het regent, doo t‚, —= 
regen; het, regent hard, doot läi,— groote regen; het waait, nioet, —= 
wind; enz. | 
Er of daar, wordt onvertaald gelaten, B.v.: er is water, wêr 
naa, — water is; daar komt iemand, hira endat, —= iemand komt. 
__Soms moet men tot een andere wending zijn toevlucht memen, b.v.: het 
is mogelijk dat, vertaalt men door matak of woekoen, —= misschien. 
Het gebeurde eens, kan men weergeven door, leran aein of leran 
faa, — op zekeren dag. Het schijnt, het lijkt en dergelijke moet men 
alle trachten door een gelijkwaardige uitdrukking weer te geven, als b.v.: 
ik denk, men zegt, wellicht, enz. 
WERKWOORDEN. 
Eigenlijke werkwoorden kent het Keieesch niet. Zooals men trouwens 
reeds zal gezien hebben zijn over ’t algemeen de verschillende rededeelen 
niet zoo scherp onderscheiden als in de oude en zelfs de moderne 
Europeesche talen. Als werkwoorden doen dienst zelfstandige naamw, 
of bijvoeglijke naamw. welke verbonden worden met persoonlijke prae- 

