



97 
Een verzoek in ’t algemeen gesteld vertaalt men door: ma jaw 
of ma we jaw of beter ma oetam, geef ik krijg. Wel eigenaardig is 
het, dat men bij de meest gewone vragen, waarbij het, doel der vraag voor 
de hand ligt, dit doel steeds zal uitdrukken, b.v.: ma wêr jaw oeïn, 
geef mij wat water of laat mij eens drinken; Ma omoe habo jaw 
oetai, geef mij uw boot, dat ik er mee vare, — leen mij uw boot eens; 
maatbäk odan jaw oeboeoek, geef wat tabak, die ik rooke, —= 
geef mij wat tabak. In zeer gemeenzame taal wordt ma soms verzwegen, 
b.v.: atbäk odan jaw oeboeoek, een weinig tabak die ik rooke, 
— geef mij wat tabak. | 
Een beleefdere vorm is, als men met oeh êr, ik vraag, zijn vraag 
inleidt, b.v.: oehêr atbäk odan jaw oeboeoek. Wil nren zeer 
beleefd zijn, dan vernoemt men na oehêr dengene tot wien de 
vraag gericht is, b.v.; oehêr ental im tetên, ik vraag u hoofden. 
Soms wordt het werkwoord verbonden met ensoe of enti welke 
‚woorden wij dan gewoonlijk met „gaan” vertalen. Wanneer deze verbin- 
dingen plaats hebben met den tweeden persoon enkel- of meervoud, hebben 
| ze altijd een gebiedende beteekenis, b.v.: soemdoek, ga zitten; 
timhoel, saat aan ’t vertellen. Verbindingen met den derden persoon 
beteekenen eenvoudig: iets gaan doen, b.v.: sentoeb, hij gaat liggen; 
sernartoel, zij gaan vertellen. Ook geven zij een voortduring der 
‚ handeling aan, zoodat de aangehaalde voorbeelden ook kunnen beteeke- 
nen: hij is liggende, zij zijn aan ’t vertellen. Deze verbindingen komen 
niet voor met den eersten persoon. 
50, Adhortativus. 
Hiervoor is eveneens van toepassing hetgeen met betrekking tot den 
imperativus gezegd is. 
Om een eenvoudige aansporing of overreding weer te geven, besluit 
men den zin met het partikel de, b.v.: itaba de, kom laat ons gaan; 
ma afa i we jaw de, geef dat aan mij, zeg. 
Om een plicht of noodzakelijkheid uit te drukken, kan men gebruik 
maken van den gewonen vorm versterkt door miski rëhe, b.v…: 
miski réheoemkerdja, werk dan toch, ge moest werken. 
Een aansporing, die meer een uitdaging is, wordt op dezelfde wijze 
weergegeven met miski, b.v.: miski erdat, dat ze maar komen, of 
laat ze maar komen, — als ze kwamen (ware ik niet bang). 
Een aansporing als vermaning of overreding kan men ook nog 
weergeven door hulpwoorden als: bök of bökli, ’t is goed, ’t is best 
dat, hangoer, ’t is beter dat, b.v.: bök of böokli of hangoer 
oemb wa, ’t is goed of t is beter dat ge gaat. Vooral als zelfaansporing 
kan men ook voor het werkwoord de woorden plaatsen: oelän of oetal 
b.v: oelän of oetaloeba, kom ik ga, kom aan ik moet gaan. Vaak 

