

U 
nl 
ln 
Ms 
PPE (pr tud, 
ev 
wi 
80 
Muzikalen klemtoon hebbende woorden afzonderlijk niet. De geluids- | 
betoning en de tijdsbetoning vallen zeer geprononceerd samen op de 
laatste lettergreep. We hebben dus de stijgende woordbetoning. 
Opmerkelijk is het, dat we daarnaast de dalende zinsbetoning hebben, 
welke vooral op sommige plaatsen, als de noord-oostkust van Gr. Kei 
zeer sterk uitgesproken is. Op Kei-Tanimbar, waar de woordbetoning de 
dalende is, blijft de zinsbetoning toch dalend. 
AARDRIJKSKUNDIGE NAMEN. 
We willen dit werkje besluiten met, een enkel woord over het taal- 
gebied der Keieesche spraak. 
Het Keieesch wordt gesproken over de geheele eilandengroep, welke 
gewoonlijk door den naam van Kei-eilanden wordt aangeduid. Daartoe 
behoort ook het eiland Koer, ofschoon het wegens den verren afstand weinig 
betrekkingen met de andere eilanden onderhoudt. | 
De inboorling noemt zijn land niet Kei, maar Eiwäv of E wäv. Dit 
beteekent waarschijnlijk noordland ook weer in verband met de overlevering, 
dat een volksverhuizing heeft plaats gehad langs de Soenda-eilanden naar 
deze gewesten. Van die richting komende ligt Kei ten noorden. Deze 
veronderstelling zal minder willekeurig schijnen, wanneer men weet, dat 
de Keiees de Tanimbar-eilanden Timoer noemt, ofschoon ze te zijnen 
opzichte zuid-westelijk gelegen zijn. Zelfs de Fordater noemt het eiland 
Lamdessar, Jamdena of Jamrena, (—= moederland), en het eiland dat wij 
onder den naam van Jamdena aandúiden, noemt hij Jamdena timoer, 
ofschoon het te zijnen opzichte eveneens zuid-westelijk gelegen is. 
Ook de Keiees verdeelt de geheele eilandengroep in twee groote 
onderafdeelingen, nl. Joet, (!) of Groot Kei en Noehoe roa, 
(— zeeland), of Klein Kei. 
Joet bestaat uit een enkel groot en bergachtig eiland, met een paar 
kleine onbeduidende eilandjes langs de kust, vooral in-de baai van Elat. 
Het grootste heet Noehoe jän, (—= oudste land), en het kleinste 
ifat (v‚, sifat, wan, wijl het zijn ontstaan te danken heeft aan het 
feit, dat, de legendarische held Towi daar een wan van zijn dochter 
in zee gooide). 
beteekent het land of eiland. Zeer zeker is het verwant met den naam Adant op de 
Tanimbar-eilanden, die daar gewestelijk ook adjoet gelezen wordt. Men kan er nog op 
wijzen, dat Joet of Groot Kei een moederland was, wijl men daar thans nog veruit 
de meeste oorspronkelijke bewoners of ren-ren aantreft: ook van Adant uit hadden 
volgens de legenden volksverhuizingen plaats naar het naburige Jamdena. 
(1) Voor het woord Joet ken ik geen zekere verklaring, waarschijnlijk echter 4 





































