





Ib 
(Wijn 
wijk 
el 
NEL 
ul II bs 
il 
eh 

geslachten, zullen de lui, die nog op de hoogte zijn van de oude adat en 
al zijn eigenaardige benamingen en spreekwijzen, met een lantaarn te 
zoeken zijn. 
Deze omwenteling is in geen enkel opzicht te betreuren, dan juist 





























| voor de studie van de taal- en volkenkunde. En wijl men van een volk nu 
eenmaal geen natuur-historisch museum kan maken, zooals . sommige 
dienaren der Wetenschap wel schijnen te wenschen, beoogt deze woorden- 
lijst dit verlies voor de Kei-eilanden onder dit opzicht zooveel mogelijk 
te beperken. | 
Nog door een andere omstandigheid dreigen veel Keieesche woorden 
verloren te gaan. De kennis van het Maleisch, de lingua franca ook in 
deze gewesten, dringt meer en meer door onder de bevolking. Het 
natuurlijk gevolg hiervan is, dat de eigen taal daardoor verarmd en 
verminkt wordt. Zijne. moedertaal sprekend, gooit de inlander, ook al om 
een beetje geleerdheid te luchten, daar allerlei Maleische woorden door- 
heen: deze verkrijgen langzamerhand burgerrecht en verdringen de eigen, 
echt Keieesche woorden. Nu reeds zijn vele woorden aan te wijzen, welke 
vergeten worden voor een Maleischen bastaard. 
Daarom hebben wij gemeend, niet langer te moeten talmen met de 
uitgave van dit werk, hetgeen een middel zal zijn om een juist beeld dezer 
taal te behouden. 
Een woord van oprechten dank aan den Weledelgestrengen Heer 
K. Heyne, Hoofd van het Museum, tevens Informatiebureau voor Econo- 
mische Botanie te Buitenzorg, door wiens welwillende bemoeiing deze 
uitgave tot stand kwam, is hier zeer zeker op zijn plaats. 
Bij ’t gebruik dezer woordenlijst houde men de volgende punten in 
’t oog: 
19. Wij hebben, alleen afgaande op het gehoor, eenigermate gehol- 
pen nochtans door de regels der woordafleiding, getracht de spelling 
phonetisch vast te stellen, zonder dit echter tot in de uiterste fijnheden 
door te drijven. Men zal niettemin in deze lijst wel eens een woord anders 
gespeld vinden, dan men het uit den mond der inboorlingen hoort of 
meent te hooren (want om een taal af te luisteren, wordt groote ge- 
oefendheid gevergd, welke men slechts door lange, ingespannen praktijk 
verwerft). Dit is in hoofdzaak te wijten aan gewestelijke verschillen in 
de uitspraak, die overigens opvallend gering zijn, als men Noordelijk Gr. 
Kei uitzondert. Behoudens fijnere schakeeringen in den klank of de modu- 
latie der klinkers, verwisselen het meest: oe en o; a en e; v en w; 
ben p; ven f; en enkele omzettingen als b.v.: ta en at; nak en ka, 
enz.; op Gr. Kei wordt a vaak ai of aw, b.v.: säv, akst, — saiv; 
en mam, verloren gaan, — en mawm;a wordt vaak ie, b.v.: liman, 
hand, = limien; oe soms oei; o soms oi; i soms ai. Vaste regels 



