
vilt 
A 
Hen 
Ii, 
DE 




















ô — a, als in ’t Engelsche walk (gebroken o). 
U =ö, 5 t Duitsche hören. 
Oes Oer. sn biek: 
aa=—= a-a (twee lettergrepen met hiaat ertusschen). 
N.B. 1%. De ô vertegenwoordigt een tusschenklank tusschen 
o en a, met overgang van o op a, en nooit omgekeerd. Dit blijkt: 10. 
uit verdubbelingen, waarbij niet de 6, maar steeds de zuivere o-klank ge- 
bezigd wordt, b.v.: fôr, wordt fo f ôr. Wanneer dus. bij verdubbelingen 
deze Ô-klank ontleed wordt, komt steeds de o voorop; 2°. uit verge- 
lijking met het Fordaatsch, waar in overeenkomende woorden deze twee 
klanken niet zijn samengesmolten en de o-klank steeds vooraan komt, 
b.v.: Keieesch entôt, nuchter zijn, Fordaatsch entolat; Keieesch 
fôr, booze geest, Fordaatsch fo war. 
20. De u-klank als boven omschreven komt slechts in twee woorden 
voor, nl. dum, (van ’t Holl.: duim) duim als lengtemaat, waarin het 
een mislukte nabootsing is van onzen ui-klank, en in ruk, reeds. Volgens 
de afleiding zou men dit woord nog beter rôk schrijven, wijl het in ’t 
Fordaatsch roak luidt en men hier dus ook een gewone samensmelting 
heeft van o en a, doch in dit eene woord alleen wordt die saamge- 
smolten klank kort uitgesproken, zoodat men daarvoor dan toch weer een 
ander teeken zou dienen te bezigen. 
30. Wijl, ofschoon onoordeelkundig, in de officieele Maleische 
spelling onze oe-klank ook door oe wordt weergegeven, hebben wij om 
redenen van praktischen aard deze schrijfwijze gevolgd. 
De tweeklanken schrijven wij: 
al =— al, als in ’t Fransch in paille: 
eral ne LrAal 
VAW LL Wat 
El —= el, , „ leiden, doch in open lettergrepen korter uitgesproken. 
Ew — eeu, „ „ leeuw. 
oel —= oei, „, , loeien. 
Ole OO EO O1: 
Os be be elwelsch sin Hovy: 
OW tn OU en 5 AKOUS: 
Wat de medeklinkers betreft, kunnen we zeggen, dat ze dezelfde 
waarde hebben als in ’t Nederlandsch. Alleen merke men op, dat de g de 
waarde kreeft van de Fransche g als in gare. De v en w zijn dikwijls | 
niet scherp uitgesproken en zweven tusschen deze twee in, en gewestelijk 
komt in vele woorden de een of andere meer uit. De ng, die ook veel 
in ’t begin van woorden voorkomt, wordt steeds uitgesproken als ng 
in dingen. 




