




















Ue 
Manc 
In, ‘ 
ee 
AK | 
Ui 
ln 
Afafa— -Ahaik 
De zuiver overgankelijke wrkw. ei- 
schen, sommige altijd, andere gewoonlijk, 
een voorwerp achter zich; is er geen 
bepaald voorwerp uitgedrukt, dan dient 
afa als loos voorwerp, b.v. endoek 
naan afa, zitten te eten. Enkai 
enfikir afa, bij kennis zijn, de 
jaren van verstand hebben. Afa 
roehoen, onkruid, rommel. 
Afafa, (verdubb. v. 
zaken, goederen. 
afa), waren, 
Afaran, (v. afa), allerlei dingen. 
Afat, e n-, (soms, vooral in samenstel- 
lingen verkort tot enaf), afkappen, 
afsteken, afsnijden, verwonden door 
steken of hakken. Enafat lelan, 
kelen. Enaf lawoer, vernielen. 
Enaf wiàk, splijten. 
Afdas, en-, een ritueele wassching 
doen. 
Afin, G.K. = aein. 
Afloer, tiental voor dieren, b.v. wa v 
afloerroe, twintig varkens. 
Afloeroen, en-, slap zijn (Jav. pe- 
loeh, impotent). 
Afngelak, duidelijk, helder. 
Afngoeng, in de uitdr.: afnegoeng 
sar wat, een die zich als een vrouw 
gedraagt. En-sär wat, zich als een 
vrouw aanstellen of gedragen, vrouwen- 
werk doen, wanneer nl. van een man 
sprake is. 
Afnoet, in de uitdr.: lêr af noet, 
‚middag. 
Afroean, (v. afa en roe), midden, 
middelpunt, tusschenhelft. Lêr af- 
roean, middag. De afroean of 
de froean, of dedan afroean, 
middernacht. Endoek, of enba fo 
léen afroean Bäd hirroe 
Sad, optreden als bemiddelaar of tus- 
schenpersoon tusschen Bäd en Säd. 
Aftetat, (v. af aten tetat), beitel. 
Aftetat sal êr, kleine steekbeitel. 
Aftetat lelang, gutsbeitel. E n-, 
beitelen. (Jav. tatah, Mal. pahat). 
Agäm, (M. Sanskr. agama), gods- 
dienst. Entarim agäm, den gods- 
dienst omhelzen. Entaha agam, 
den godsdienst belijden. Enfaraha 
agäm, den godsdienst schenden. 




Enwatoek agäm, den godsdienst | 
verzaken. Berkär agäm, een gods- 
dienstzaak. Skól agäm, godsdienst- 
cnderricht. Toea agäm, ouderling. | 
Ah! uitroep van 
Aha, daklat waarop de atap wordt 
vastgebonden. Aha tên dakstoel, 
kappoot. Entêv aha, daklatten op- 
spijkeren, of opbinden. 
verwondering. 
Aha, klein kangoeroesoort op Gr. Kei 
voorkomend. Opmerkenswaardig is, dat 
Gr. Kei het meest westelijk gelegen 
eiland is, waar nog kangoeroes voor- 
komen. 
Aha, en-, afplukken. 
Ahäd, (M. Arab. ahad), week. 
Ahad, buidelrat. 
Ahahat, (v. ahat), smeersel, verf, | 
borstel, kwast. 
Ahäi, en-, stekend of stekend wer- 
woeoet, visch || 
tatoeeeren. | 
Enahai web pokken inenten. Ena / 
pen. Enahaäai 
steken. Enahaäi bel, 
häi noeoer, klappernoten afdoen. 
Enahäi doeoen, haaksch zijn, 
haaksch gebogen zijn. Sitjaw ena: | 
häi doot hoeman, de regenboog | 
verdrijft den regen. Nes-, onbewust 
steken of stooten, b.v. esbingafr 
nesahäi, het geweer stoot; bonzen, (| 
woean nesahäi; stekende pijn ver- # 
oorzaken. 
Ahaik, en-, passen, toepasselijk zijn # 
op, goed staan, gunstig zijn, bezingen. || 
Enahaik loiït, twee deelen van een | 
gehalveerde pas gezette klappervrucht || 
onder ’t prevelen van formulen laten ! 
vallen of neerwerpen cm ’t noodlot te | 
raadplegen. Vallen de twee deelen ver- || 
schillend, d.i. één bol en één hol, dan 
is ’t een gunstig teeken. Op deze wijze | 
beproeft men o.a. of de te geven naam | 
voor een klein kind gunstig zal zijn, | 
vandaar: enahaik meman, een 
naam geven. Bij sommige spelen, die | 
gespeeld worden met schelpen of klap- « 
perdoppen, doet men ’t zelfde om te 
zien wie beginnen moet. Enahaik 
hira aein, iemand in een lied bezin- 
gen, b.v. in treurzangen. Enahaik! 
siksikar, een lied dichten of impro- 
viseeren. Enahaik mät, schulden 
invorderen. 



































