



pahpah „half rijpe rijst" _= _= 
kahkah „met een hamer slaan” 25” ap 
Zoo de lettergreep open is en de volgende begint met geprenasaleerde 
d of m, gebruikt men de teekens nd en mb, aldus: 
nandé (na nde) „moeder” 5 
kambing (ka mbing) „geit” 7 @o 
De klinkerdooder (penengen geheeten) komt achter het consonantteeken 
waarvan het den klinker doodt, dus: | 
dapdap „boomsoort == 
datdat ‚„week” A TA--SUa- 
Bij het gebruik van de penengen bij woorden met andere vocalen dan de 
a, en van de plaatsing der vocaalteekens bij dergelijke woorden, zie men 
de hierondervolgende voorbeelden : 
silih „zwager” DO 0 ritik „boonsoort”’ ro Ta2>7o- 
boeboeh „worden” Dx C5 X roesoer „voortdurend” 5 xx 7 X- 
biber „lippen” DOD > lantjoeng „bedriegen” <—- Dzéx 
mekelaboe „vaal” Ta rr>-ppedemox kempak „naar >7 TC > -—27- 


NOOT. Wie zich verder wil bekwamen in het schrift, dien verwijzen wij naar de uit- 
gave van het Batak-Instituut: Soerat ogen man goena oerang Karo, ipake soerat 
Karo djine, door G. Smit. 


Zooals men uit de voorbeelden ziet, wordt het vocaalteeken geplaatst 
ná den laatsten medeklinker en vóór de penengen, nl. in een gesloten 
lettergreep. 
Heeft de eerste lettergreep de toonlooze &, dan wordt deze lettergreep 
in het schrift met een medeklinker gesloten. Hierbij gelden de volgende 
regels: 
a. zoo de medeklinker van de volgende lettergreep een l of r is, wordt hij 
verdubbeld; keras „slim” wordt geschreven kerras; kelang „wat tusschen 
twee voorwerpen ligt’ wordt geschreven Kellang. 
b. zoo de medeklinker van de volgende lettergreep een scherpe is, wordt 
hij verdubbeld, zoo het een stompe is, neemt men de daarmede over- 
__eenkomstige scherpe als sluitletter; bijv. 
mekelaboe „vaal” schrijft men mek-kel-laboe. 
beka „gespleten” „ À bek-ka. 
tegoeh „stevig”’ À a tek-goeh. 
tebak. „gestoken” „ tep-bak. 
Boven is reeds het teeken voor nd en mb genoemd. Woorden als 
nandé „moeder”, schrijft men dus na ndé; també „watervat’” dus ta mbé; 
enz. Daar er niet voor alle geprenasaleerde medeklinkers een afzonderlijk 
teeken bestaat, schrijft men vaak batji voor baniji „kunnen”; 

