




Er OA: 
De g luidt als de Hoogduitsche g in „Gold”. 
megasgas „plagerig”’, megegeh „sterk zijn”; enz. 
Dj en fj zijn teekens voor een enkelen klank; de twee letters waaruit 
zij bestaan mogen dus nimmer van elkaar gescheiden worden. De uitspraak 
is Als in de Mal. woorden djadi, tjari. Voorbeelden: 
djekdjek stilstaan”, 
ttjoeliki _„bladnerf van den arenpalm.…”’ 
metjopar „gescheurd” van bladeren. 
ijingtjang „hakmoes van allerlei bladeren”. 
NOOT. In woorden als kendjoeloe „streek bovenstrooms” en kendjahe „streek beneden- 
strooms”, schijnt de dj uit di ontstaan te zijn. Oeloe „hoofd”, di- oeloe „boven” (in 
den zin van „wij gaan naar boven, bergwaarts”) kendjoeloe = ke ndi-oeloe als „plaats 
van de bron.” (oeloe laoe „bronnen, oorsprong van een rivier”) Vergel. Tob. oeloe 
djaë en pahaë). 
De fj luidt som$, vooral in de streken van het Toba-meer als fs; 
jintjin — tsin-tsin (Samosir). 
Alhoewel er slechts twee teekens zijn in het inheemsche letterschrift 
voor geprenasaleerde consonanten, kunnen echter alle daarvoor in aanmer- 
king komende medeklinkers geprenasaleerd worden, bijv. 
_ta mbe „watervat’”’ na nde „moeder” 
ka ntjang „zwerven” te ngka „mogen”’ 
soe mpit „rijstzakje”’ ga ndjang „hoog” 
ro ngga „overhoop” | ra nting „brandhout” 
De geprenasaleerde d wordt door de vrouwen vaak als ndr uitgesproken; - 
inplaats van nande hoort men nandre; ndai wordt ndrai. 
De overige medeklinkers zullen wel geen moeite opleveren bij de 
uitspraak. 
S 8. DE KLEMTOON. 
Als regel geldt dat de voorlaatste lettergreep van een woord den 
hoofdklemtoon heeft. | 
koeda „paard” | peroemah „naar huis brengen” 
kalindjoehang „dracaena met roode bladeren”; 
idaboehina „hij wierp iets naar beneden”; 
sipekpeken „over en weer (elkaar) slaan”; 
ikatakenna „hij zeide (iets)” enz. enz. 

NOOT. Soms valt de klemtoon (rede-accent) op het stamwoord bij woorden met suf- 
fix ken gevolgd door het pron. suffix na (derde persoon). Bijv. ikatakenna „hij heeft 
het inderdaad gezegd”; om nu het stamwoord niet van zijn klemtoon te ontblooten, 
behoudt het den klemtoon, waardoor men zeggen wil „dat hij het inderdaad genomen, 
gezegd, gedaan” enz. heeft. 


