
Uitzondering op dezen regel: 
heeft de voorlaatste lettergreep een toonlooze e,‚ en is de lettergreep open, 
dan valt de klemtoon op de laatste lettergreep: 
medém „slapen, liggen” 
geládr „naam” 
meddák „ontwaken”’. : | 
Is evenwel de lettergreep gesloten, dan volgt men den gegeven regel, dus: 
méntji „muis”’ 
éltep „blaasroer”’. 
Woorden met herhaalden stam hebben een gelijkwaardigen klemtoon 
op elk deel, aldus: 
gakgak „opwaarts zien” pekpek „slaan”’. 
pèêtpêt „insect” lamlam „zacht, lenig”. 
Het verhalen, dat de Karo-Bataks op een zingenden toon doen (rende) 
moet onderscheiden worden van „iets in orde vertellen” (noeriken)’” weer- 
geven”, bijv. een verhaaltje aan kinderen doen, een verslag van iets geven. 
Den hoofdtoon in den zin heeft het woord dat men wenscht te voor- 
schijn te doen treden, waarop de aandacht moet vallen. 
Dit woord wordt dan min of meer gerekt uitgesproken, soms met 
stemverheffing. 
Koeboenoeh ko kari! „Ik sla je straks dood!” 
In dezen zin wordt dan boe met nadruk en tamelijk lang aangehouden, 
uitgesproken. 
Bij beschrijvingen rolt de stem vrijwel op eenzelfden toon voort, wat 
soms een werkelijk eentonig geluid is. 
DE WOORDSOORTEN. 
Het Zelfstandig naamwoord. 
S 9. De zelfstandige naamwoorden in de Karo-Bataksche taal omvatten, 
behalve algemeene zelfstandige naamwoorden, eigennamen, stofnamen, enz. 
Wanneer men alleen let op de beteekenis van een woord in den zin, 
dan kunnen allerlei woorden als zelfstandige nw. (concreet en abstract) 
optreden. Bijv. 
roemahna „zijn huis” 
ngena atena „zijn toegenegenheid’’ 
oelina „haar schoonheid” 

